மறைந்த துக்ளக் ஆசிரியர் சோ ராமசாமி அவர்களின் தீர்க்கதரிசனம் மிக்க அந்த பழைய உரை, 2026-ஆம் ஆண்டின் தற்போதைய அரசியல் சூழலுக்கு ஒரு கண்ணாடி போல அப்படியே பொருந்தி நிற்கிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சிக்கு நீண்டகாலமாக வாக்களித்து வரும் ஒரு வாக்காளரின் மனநிலையை சோ அவர்கள் மிக எளிமையாக ‘பழக்கம்’ என்று வரையறுக்கிறார்.
இந்த சின்னத்துக்கே ஓட்டு போட்டு பழக்கமாகி போச்சு” என்ற வாக்காளனின் ஒற்றை வரி, தமிழகத்தின் ஒரு பெரிய வாக்கு வங்கி எப்படி சித்தாந்தங்களை விடவும், பழக்கத்தாலேயே ஒரு வட்டத்திற்குள் சுழன்று கொண்டிருக்கிறது என்பதை தோலுரித்துக் காட்டுகிறது. ஒரு மனிதன் தான் தவறு செய்கிறோம் என்று தெரிந்தே, அதை மாற்றிக்கொள்ள தயங்குவதற்கு பின்னால் இருக்கும் அந்த உளவியல் சிக்கலை சோ அன்று ஒரு சாதாரண வண்டிக்காரரின் உதாரணம் மூலம் விளக்கியது இன்றும் பல வீடுகளின் எதார்த்தமாக உள்ளது.
ஒரு கட்சியைச் சார்ந்து இருப்பவனை விட, ஒரு தலைவருக்கு ‘அடிமையாக’ இருப்பவனை மீட்டெடுப்பதுதான் அரசியலின் மிகப்பெரிய சவால் என்பதை சோ உணர்த்துகிறார். அடிமைத்தனம் என்பது சிந்திக்கும் திறனை மழுங்கடிக்க செய்துவிடும்; அங்குத் தலைவர் செய்யும் தவறுகள் கூட தொண்டனுக்கு தியாகமாக தெரியும். இத்தகைய சூழலில், அத்தகைய நபர்களை சாதாரணமாக தெளிவுபடுத்த முடியாது. அவர்களை முதலில் ‘குழப்ப’ வேண்டும் என்பதே சோவின் ராஜதந்திரம். ஒருவன் தான் நீண்டகாலமாக சரி என்று நம்பி கொண்டிருந்த விஷயத்தில் சந்தேகம் எழும்போதுதான், அவன் அந்த வட்டத்தை விட்டு வெளியே வந்து உண்மையை நோக்கிய பயணத்தை தொடங்குவான். அந்த குழப்பமே ஒரு புதிய தெளிவிற்கான முதல் புள்ளியாக அமைகிறது.
சோ ராமசாமி அவர்கள் சுட்டிக்காட்டிய ‘சங்கோஜம்’ என்ற அந்த உணர்வு இன்றும் கிராமப்புறம் முதல் நகர்ப்புறம் வரை ஒரு வாக்காளனை கட்டிப்போட்டு வைத்துள்ளது. நேற்று வரை ஒரு கொடியை பிடித்துவிட்டு, இன்று மாற்றத்தை பற்றி பேசினால் உள்ளூர்வாசிகள் நம்மை எள்ளி நகையாடுவார்களோ என்ற அச்சமே பலரை மாற்றத்திற்கு எதிராக இருக்க செய்கிறது. ஆனால், அதே சமயம் தலைவர்கள் தங்களின் லாபத்திற்காக கூட்டணிகளையும் கொள்கைகளையும் மிக எளிதாக மாற்றிக்கொள்வதைச் சோ கிண்டலாக தியாகம் என்று சாடுகிறார். தலைவர்களுக்கு இல்லாத அந்த தேவையற்ற கௌரவ பிடிவாதம், பாவம் அந்த சாதாரண தொண்டனை மட்டும் மாற்றத்திற்கு தயாராக விடாமல் தடுத்து ஒரு மாயச் சிறைக்குள் அடைத்து வைத்துவிடுகிறது.
தற்போதைய 2026 தேர்தல் களத்தில், புதிய கட்சிகளின் வரவும் சமூக ஊடகங்களின் பெருக்கமும் சோ எதிர்பார்த்த அந்த ‘ஆரோக்கியமான குழப்பத்தை’ மக்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தியுள்ளது. முன்னொரு காலத்தில் ஒரு செய்தியை சென்றடைய வைப்பதே கடினமாக இருந்த நிலையில், இன்று ஒவ்வொரு கையடக்க தொலைபேசியும் ஒரு ‘துக்ளக்’ பத்திரிகையாக மாறி உண்மைகளை உரக்க சொல்கின்றன. பழமைவாத அரசியலில் ஊறிப்போயிருந்த வாக்காளர்கள் இன்று தங்களின் எதிர்காலத்தை பற்றிய கேள்விகளை எழுப்ப தொடங்கியுள்ளனர். இந்த தர்மசங்கடமான குழப்பம்தான், பல தசாப்தங்களாக தமிழக அரசியலை ஆக்கிரமித்திருந்த இருமுனை போட்டியை உடைத்து, ஒரு புதிய விடியலுக்கான பாதையை அமைத்துக் கொடுத்துள்ளது.
சோ ராமசாமி அவர்களின் அந்த பழைய வீடியோ சொல்லும் செய்தி மிக தெளிவானது: ஜனநாயகம் என்பது ஒரு தேக்கநிலை அல்ல, அது ஒரு தொடர்ச்சியான மாற்றம். ஒரே இடத்திலேயே சுழன்று கொண்டிருப்பவனை வெளியே கொண்டு வர வேண்டுமானால், அவன் நம்பிக்கையில் ஒரு சிறிய விரிசலை ஏற்படுத்த வேண்டும். அந்த விரிசல் வழியாகத்தான் புதிய சிந்தனைகள் உள்ளே நுழையும். 2026-ல் தமிழக வாக்காளர்கள் தங்களின் பழைய பிணைப்புகளை தகர்த்துவிட்டு வெளியே வரத் துடிப்பதற்கு காரணம், அன்று சோ போன்ற அறிஞர்கள் விதைத்த அந்தப் பகுத்தறிவு சிந்தனைதான். “குழப்புவதே நமது வேலை” என்று அவர் சொன்னது, உண்மையில் மக்களை தெளிவுபடுத்துவதற்கான ஒரு பேராயுதம் என்பதை இன்றைய காலம் நிரூபித்து கொண்டிருக்கிறது.