கூட்டணி கட்சிகளின் பங்களிப்பு மற்றும் தேர்தல் வெற்றி தோல்விகள் குறித்த விவாதங்கள் தமிழக அரசியலில் எப்போதும் ஒரு முக்கிய இடத்தை பிடித்துள்ளன. ஒரு கூட்டணியின் வெற்றி என்பது தனிப்பட்ட ஒரு கட்சியின் முயற்சியால் மட்டும் உருவாவதில்லை, மாறாக பல்வேறு கட்சிகளின் ஒருங்கிணைந்த செயல்பாட்டின் விளைவாகும். இந்த சூழலில், “எங்களால்தான் வெற்றி கிடைத்தது” என்று தற்பெருமை பேசும் போக்கு, ஜனநாயகத்தின் கூட்டு முயற்சியை குறைத்து மதிப்பிடுவதாக அமைகிறது. கூட்டணி என்பது பரஸ்பர மரியாதையையும், விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மையையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டுமே தவிர, உரிமை கோரும் களமாக மாறக்கூடாது என்பதே அரசியல் நோக்கர்களின் கருத்தாக உள்ளது.
தேர்தல் முடிவுகளை பொறுத்தவரை, ஒரு கட்சி வெற்றி பெறுகிறது என்றால், அதற்கு அந்தந்த தொகுதியின் சமூகவியல் சூழல், வேட்பாளரின் செல்வாக்கு, அரசின் செயல்பாடுகள் மற்றும் கூட்டணி கட்சிகளின் வாக்கு வங்கி என பல காரணிகள் உண்டு. ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சி மட்டும் வெற்றிக்கு காரணம் என்று கூறுவது, களத்தில் உழைத்த மற்ற கட்சிகளின் தொண்டர்களையும், அவர்களுக்கு வாக்களித்த மக்களையும் அவமதிப்பதாகும். கூட்டணியில் உள்ள ஒவ்வொரு கட்சியும் தத்தமது வாக்கு வங்கியை ஒருங்கிணைத்து செயல்படும்போதுதான், அந்த வெற்றி முழுமையடைகிறது. எனவே, வெற்றியை ஒரு குறிப்பிட்ட தரப்பு மட்டும் சொந்தம் கொண்டாடுவது கூட்டணிக் தர்மத்திற்கு எதிரானது.
ஸ்டாலின் அல்லது துரைமுருகன் போன்ற மூத்த தலைவர்களின் தொகுதிகளில் ஏற்பட்ட முடிவுகள் அல்லது அங்குள்ள அரசியல் சூழல்கள் முற்றிலும் மாறுபட்டவை. ஒரு கட்சியின் வெற்றிக்கு கூட்டணி பலம் ஒரு பக்கமிருந்தாலும், தனிப்பட்ட தொகுதிகளின் வெற்றி தோல்விகள் அங்குள்ள மக்களின் மனநிலை, தொகுதி பிரச்சனைகள் மற்றும் தேர்தல் வியூகங்களை பொறுத்தது. இவற்றை பொதுவான கூட்டணி வெற்றி என்ற கண்ணோட்டத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது தவறான புரிதலையே ஏற்படுத்தும். ஒரு வெற்றியின் பின்னணியில் உள்ள சிக்கலான காரணிகளை ஆராயாமல், வெறும் எண்களை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு தற்பெருமை பேசுவது அரசியல் முதிர்ச்சியின்மையையே காட்டுகிறது.
தற்பெருமை பேசுவதும், மற்றவர்களை குறைத்து மதிப்பிடுவதும் நீண்ட கால அடிப்படையில் எத்தகைய அரசியல் விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பதை வரலாறு நமக்கு உணர்த்துகிறது. எந்தவொரு கட்சியும் அல்லது இயக்கமும் தங்களை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்தி, மற்ற பங்களிப்பாளர்களுடன் முரண்பட்டு கொண்டால், அந்த பிளவு அந்த கூட்டணியின் பலவீனத்திற்கே வழிவகுக்கும். அரசியலில் “நான்தான் காரணம்” என்று மார்தட்டி கொள்ளும் போக்கு, கூட்டணிக்குள் விரிசலை உண்டாக்கி, இறுதியில் மக்கள் மத்தியில் அந்த இயக்கத்தின் மீதான நம்பிக்கையையும் குறைத்துவிடும். சுயபுராணம் பாடுவதை விட, மக்கள் நலனுக்காக சேர்ந்து பணியாற்றுவதே ஒரு சிறந்த அரசியல் பாதை.
ஜனநாயகத்தில் மக்கள் அளிக்கும் தீர்ப்பே இறுதியானது. எந்த கட்சிக்கு எவ்வளவு வாக்குகள் கிடைத்தன, எந்த கூட்டணி எதனால் வெற்றி பெற்றது என்பதை பகுப்பாய்வு செய்வது ஆரோக்கியமானதுதான். ஆனால், அந்த ஆய்வை மற்றவர்களை இழிவுபடுத்தும் கருவியாக மாற்றக்கூடாது. காங்கிரஸ், விசிக, இடதுசாரிகள் அல்லது ஐயுஎம்எல் போன்ற கட்சிகள் தங்களது சித்தாந்தங்களின் அடிப்படையில் ஒரு கூட்டணியில் இணையும்போது, அங்கே பரஸ்பர மரியாதை மிக அவசியம். ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்து இயங்கும் அரசியலில், அதிகார பகிர்வையோ அல்லது பெருமையையோ தனிப்பட்ட முறையில் உரிமை கோருவது ஆரோக்கியமான அரசியல் கலாச்சாரத்தை வளர்க்காது.
இறுதியாக, தற்பெருமை பேசுவதை விடுத்து, மக்கள் கொடுத்த பொறுப்பை உணர்ந்து செயல்படுவதே காலத்தின் கட்டாயம். அரசியலில் வெற்றி என்பது ஒரு தற்காலிக அங்கீகாரம் மட்டுமே. அதை தலைக்கனமாக மாற்றிக்கொள்வது சரித்திரத்தில் பல வீழ்ச்சிகளுக்கு காரணமாக அமைந்திருக்கிறது. அரசியல் கட்சிகள் தங்கள் தவறுகளில் இருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்டு, கூட்டணி தர்மத்தை மதித்து நடந்தால் மட்டுமே நீண்டகால அரசியல் பயணத்தில் நிலைத்து நிற்க முடியும். இத்தகைய விமர்சனங்கள், கூட்டணியில் உள்ள கட்சிகள் தங்களுக்குள் இருக்கும் ஈகோவை விடுத்து, மக்கள் நலன் சார்ந்த பணிகளில் மீண்டும் கவனம் செலுத்துவதற்கான ஒரு எச்சரிக்கையாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.