உலக அரசியல் மற்றும் போர் தந்திரங்களில் ஒருவரை வீழ்த்த வேண்டுமென்றால், அவரை நேரடியாக தாக்குவதை விட அவருக்கு பக்கபலமாக இருப்பவர்களை முதலில் பலவீனப்படுத்த வேண்டும் என்பது ஒரு பழைய மற்றும் வலிமையான உத்தியாகும். எதிரியை தனிமைப்படுத்திவிட்டால், அவரது பலம் பாதியாக குறைந்துவிடும்; அதன் பிறகு அவரை வீழ்த்துவது மிக எளிதாகிவிடும். இந்த நுணுக்கமான மெத்தடைத்தான் தற்போது ஈரான் மிகக் கச்சிதமாக பின்பற்றி வருகிறது. அமெரிக்காவை நேரடியாக தாக்கினால் ஏற்படக்கூடிய விளைவுகளை தவிர்த்து, அமெரிக்காவின் நட்பு நாடுகள் மீது ஈரான் தனது தாக்குதல்களை தொடுத்து வருகிறது. இது அமெரிக்காவிற்கு ஒரு மறைமுக நெருக்கடியை தந்து, அதன் கூட்டாளிகளையே அமெரிக்காவிற்கு எதிராக திரும்பச் செய்யும் ஒரு வியூகமாகும்.
ஈரானின் இந்த தாக்குதல் முறை அமெரிக்காவை நேரடியாக போருக்கு அழைக்காமல், அந்த பிராந்தியத்தில் அமெரிக்காவிற்கு ஆதரவாக இருக்கும் சவுதி அரேபியா, ஐக்கிய அரபு அமீரகம் மற்றும் கத்தார் போன்ற நாடுகளின் எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயு தளங்களை ஈரான் குறிவைத்துள்ளது. இதனால் அந்த நாடுகளின் பொருளாதாரம் பாதிக்கப்படுவதோடு, தங்களுக்கு பாதுகாப்பு வழங்க வேண்டிய அமெரிக்கா, ஈரானை தடுக்க முடியாமல் திணறுவதைக் கண்டு அவை அதிருப்தி அடைகின்றன. நட்பு நாடுகளை தாக்குவதன் மூலம், “அமெரிக்காவுடன் இருந்தால் உங்களுக்கு பாதிப்புதான் மிஞ்சும்” என்ற செய்தியை ஈரான் உரக்க சொல்கிறது. இது அமெரிக்காவை அந்த பிராந்தியத்தில் தனிமைப்படுத்தும் ஒரு முயற்சியாகும்.
டொனால்ட் டிரம்ப் தனது அதிரடி அரசியலின் மூலம் ஈரானை மிரட்டி பணிய வைக்கலாம் என்று நினைத்தார். ஆனால், ஆழம் தெரியாமல் காலை விட்ட கதையாக, ஈரானின் தந்திரமான பதிலடிகளில் சிக்கி இப்போது அவர் விழி பிதுங்கி நிற்கிறார். ஈரானின் இராணுவ பலத்தை விடவும் அதன் புவியியல் அமைவிடமும், அது வைத்துள்ள ‘ப்ராக்ஸி’ அமைப்புகளும் அமெரிக்காவிற்கு பெரும் தலைவலியை தந்துள்ளன. ஹார்முஸ் நீர்ச்சந்தியை மூடுவதன் மூலம் உலக பொருளாதாரத்தையே முடக்க ஈரானால் முடியும் என்பதை டிரம்ப் நிர்வாகம் இப்போதுதான் உணர தொடங்கியுள்ளது. ஒரு வலுவான இராணுவத்தை கொண்ட அமெரிக்காவால் கூட, ஈரானின் இந்த தற்கொலைப்படை போன்ற தாக்குதல்களை முழுமையாக கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் உள்ள அமெரிக்க படைகளை வெளியேற்றுவதே ஈரானின் இறுதி இலக்காகும். இதற்காக ஈரான் தனது ஆதிக்கத்தை அண்டை நாடுகள் மீது செலுத்தி, அமெரிக்காவின் பாதுகாப்பு உத்தரவாதத்தை கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. அரபு நாடுகள் தங்கள் பாதுகாப்பு கருதி ஈரானுடன் ரகசிய பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபட தொடங்கியிருப்பது ஈரானுக்கு கிடைத்த ஒரு பெரிய வெற்றியாகும். “அமெரிக்காவை கூட்டாக சேர்ந்து வெளியேற்றினால் உங்கள் மீதான தாக்குதலை நிறுத்துகிறோம்” என்ற ஈரானின் நிபந்தனை, அந்த பிராந்தியத்தின் அரசியல் சமன்பாடுகளை மாற்றியமைத்து வருகிறது. இது அமெரிக்காவிற்கு தர்மசங்கடமான நிலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
ஈரான் இந்த போரில் நேரடியாக வெற்றி பெறுவதை விட, அமெரிக்காவை தோல்வியடைய செய்வதிலேயே குறியாக உள்ளது. ஈரானிடம் இருக்கும் நவீன ஏவுகணைகள் மற்றும் ட்ரோன் தொழில்நுட்பங்கள், அமெரிக்காவின் அதிநவீன ஏர் டிஃபென்ஸ் சிஸ்டம்களுக்கே சவால் விடுகின்றன. குறிப்பாக, கடலுக்கடியில் இருக்கும் இணைய கேபிள்கள் மற்றும் கப்பல் போக்குவரத்து பாதைகளை ஈரான் அச்சுறுத்துவது, உலக நாடுகளை அமெரிக்காவிற்கு எதிராக திரும்ப செய்கிறது. டிரம்ப் எவ்வளவுதான் வீராவேசமாக பேசினாலும், களத்தில் அமெரிக்காவால் ஈரானை முழுமையாக அடக்க முடியாமல் போவது ஈரானின் கை ஓங்குவதையே காட்டுகிறது. இது ஒரு நீண்ட கால யுத்தமாக மாறும்போது, அமெரிக்காவின் பொருளாதார சுமை அதிகரிக்கும்.
இறுதியாக, தற்போதைய நிலவரப்படி இந்த போரில் ஈரான் ஜெயிப்பது என்பது ஏறக்குறைய நிச்சயமாகிவிட்டது. இது ஒரு இராணுவ வெற்றி என்பதை விட, ஒரு மிகப்பெரிய ராஜதந்திர வெற்றியாகும். அமெரிக்காவை தனது நட்பு நாடுகளிடம் இருந்தே பிரித்து, உலக அரங்கில் ஒரு ‘பார்வையாளராக’ மாற்றும் ஈரானின் திட்டம் பலிக்க தொடங்கியுள்ளது. டிரம்ப் தனது பிடிவாதத்தை கைவிட்டு அமைதி பேச்சுவார்த்தைக்கு வராவிட்டால், அமெரிக்கா அந்த பிராந்தியத்தில் தனது ஒட்டுமொத்த செல்வாக்கையும் இழக்க நேரிடும். ஈரானின் இந்த பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி, ஒரு வல்லரசை எப்படி நிலைகுலைய செய்ய முடியும் என்பதற்கு ஒரு பாடமாக அமைந்துள்ளது. மே 2026-ல் நிலவும் இந்த சூழல், ஒரு புதிய உலக ஒழுங்கை நோக்கி செல்கிறது.