தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் “ஒரு சினிமா நாயகன் நினைத்தால் நீண்ட காலம் தமிழ்நாட்டை ஆள முடியும்” என்ற கூற்றை முன்வைத்தபோது ஆரம்பத்தில் பலர் அதை ஏளனமாக பார்த்துச் சிரித்தனர். ஆனால், அண்மைக்காலமாக திராவிட முன்னேற்ற கழகத்தின் பதற்றமான நகர்வுகளையும், அவர்களின் எதிர்வினைகளையும் கூர்ந்து கவனித்தால், அந்த வரலாற்று உண்மை மீண்டும் அரங்கேறிவிடுமோ என்ற பயம் அவர்களிடம் தொற்றி கொண்டிருப்பது நன்றாகவே தெரிகிறது. ஆளுங்கட்சியாக இருக்கும் திமுக, ஒரு புதிய அரசியல் சக்தியின் வருகையை கண்டு இந்த அளவுக்கு பதறுவதற்கு காழ்ப்புணர்ச்சி மட்டும் காரணமல்ல; மாறாக, அவர்களின் அரசியல் பயணத்தில் கடந்த காலத்தில் விழுந்த மிக ஆழமான மறக்க முடியாத அடிகளும், வரலாற்று படிப்பினைகளுமே ஆகும்.
திமுக முதன்முதலில் தமிழ்நாட்டில் ஆட்சியை கைப்பற்றியதற்கு பேரறிஞர் அண்ணாவின் கொள்கைகளும், கலைஞர் கருணாநிதியின் தேர்தல் ராஜதந்திர மூளையும் மட்டும்தான் காரணம் என்று பலரும் நம்பி கொண்டிருக்கிறார்கள்; ஆனால் அது பாதி உண்மை மட்டுமே. அந்த காலகட்டத்தில் அவர்களுக்கு எதிராக களம் கண்டவர், மக்களால் ‘கர்மவீரர்’ என்று போற்றப்பட்ட காமராஜர் என்ற மாபெரும் அரசியல் ஆளுமை ஆவார். அத்தகைய தூய்மையான மற்றும் செல்வாக்குமிக்க ஒரு தலைவரை தாண்டி சாமானிய மக்கள் மனங்களுக்குள் திமுக என்ற இயக்கம் ஊடுருவி செல்ல வேண்டும் என்றால், அவர்களுக்கு அசாத்தியமான ஒரு மக்கள் முக மதிப்பு தேவைப்பட்டது; அந்தப் புள்ளியில்தான் மக்கள் திலகம் எம்.ஜி.ஆர் என்ற மாபெரும் சக்தி திமுகவின் முகமாக திரையில் இருந்து வீதிக்கு வந்தது.
அண்ணாவின் பகுத்தறிவு கொள்கைகளும், கலைஞரின் கூர்மையான வசனங்களும் கட்சிக்கு வலுசேர்த்த போதிலும், அடித்தட்டு சாமானிய மக்கள் தங்களின் பிரதிநிதியாக முழுமையாக நம்பியது என்னவோ எம்.ஜி.ஆரை மட்டும்தான். திமுகவின் அந்த வரலாற்று சிறப்புமிக்க முதல் அரசியல் வெற்றிக்கு எம்.ஜி.ஆரின் அசைக்க முடியாத திரை ஆளுமையும், மக்கள் செல்வாக்கும் மிக முக்கியமான அடித்தளமாக அமைந்தது. அதன் பிறகு, பிற்காலத்தில் ஏற்பட்ட உட்கட்சி பூசல்களால் எம்.ஜி.ஆர் கட்சியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு தனியாகக் கட்சி தொடங்கியபோது, அதை திராவிடத் தலைமைகளால் சற்றும் எதிர்பார்க்கவோ அல்லது தடுக்கவோ முடியவில்லை. அதன் தொடர்ச்சியாக, எம்.ஜி.ஆர் என்ற ஒற்றை மனிதர் தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் நாற்காலியை தன் வசப்படுத்தித் தனி ஒருவனாக பல ஆண்டுகள் தமிழகத்தை ஆட்சி செய்தார்.
எம்.ஜி.ஆரின் மறைவிற்கு பிறகுதான் கலைஞர் அவர்களால் மீண்டும் முதலமைச்சர் நாற்காலியில் அமர முடிந்தது என்ற எதார்த்தமே, எம்.ஜி.ஆர் என்ற ஆளுமையின் அசாத்திய வலிமையை உணர்த்தும் சான்றாகும். அவர் உயிரோடு இருந்தவரை அவரை தாண்டி வேறொருவரை முழுமையான மக்கள் தலைவராக ஏற்றுக்கொள்ள தமிழக வாக்காளர்கள் தயாராக இல்லை. இந்த வரலாற்று பின்னணியைப் புரிந்து கொண்டால் மட்டுமே, தமிழ்நாட்டில் ஒரு பெரும் மக்கள் செல்வாக்குள்ள ‘ஹீரோ’ அரசியலுக்குள் நுழையும்போது பாரம்பரியப் பெரிய கட்சிகள் ஏன் இவ்வளவு தூரம் பதறுகின்றன என்பதன் ரகசியம் புரியும்; ஏனெனில், தங்களின் அதிகார பேரரசை அடியோடு வீழ்த்திய ‘இன்னொரு எம்.ஜி.ஆர்’ மீண்டும் உருவாகிவிட கூடாது என்ற பயமே அவர்களை தூங்கவிடாமல் செய்கிறது.
எம்.ஜி.ஆருக்கு பிறகு தமிழக அரசியலில் தடம் பதிக்க முயன்ற சினிமா பிரபலங்கள் அனைவரும் இத்தகைய ஆளுங்கட்சிகளின் கடுமையான வியூகங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. கேப்டன் விஜயகாந்த் களம் கண்டு, மக்கள் அவரை ‘கருப்பு எம்.ஜி.ஆர்’ என்று கொண்டாட தொடங்கிய உடனே, ஆளுந்தரப்புகள் உஷாராகி அவரை தனிப்பட்ட முறையிலும் அரசியல் ரீதியாகவும் மிக கொடூரமாக டார்கெட் செய்ய தொடங்கின. கிண்டல்கள், அவதூறுகள், மற்றும் தொடர் அரசியல் அழுத்தங்கள் மூலம் அவரது வளர்ச்சியை முடக்கினர்; அதேபோல், தன்னை சுற்றி நடக்கும் இந்த அரசியல் டார்கெட்டுகளை நன்கு உணர்ந்திருந்ததால்தான் சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த் இறுதிவரை ஒருவித அச்ச உணர்வோடு அரசியலுக்கு வருவோமா வேண்டாமா என்று தயங்கி தனது வாய்ப்பை தவறவிட்டார். உலகநாயகன் கமலஹாசனின் அரசியல் பயணத்திற்கும் என்ன மாதிரியான முட்டுக்கட்டைகள் போடப்பட்டன என்பதை ஒட்டுமொத்த தமிழகமும் பார்த்தது.
கடைசியாக தற்போதைய முதலமைச்சர் விஜய் கட்சி தொடங்கிய அறிவிப்பு வெளியானது முதல், தேர்தல் முடிவுகள் வந்து அவர் ஆட்சியை பிடித்தது வரை, திராவிட கட்சிகள் அவரை எப்படியெல்லாம் டார்கெட் செய்தன என்பதை தனியாக விவரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால், தனக்கு முன்னால் அரசியல் களத்திற்கு வந்து வீழ்ந்த மற்றும் பின்வாங்கிய அத்தனை சினிமா பிரபலங்களின் கதைகளையும், அவர்களின் தோல்விக்கான காரணங்களையும் மிக ஆழமாக படித்துவிட்டுத்தான் விஜய் இந்த அரசியலுக்குள் மிக துணிச்சலாக கால் பதித்துள்ளார் என்பது அவரது கச்சிதமான நகர்வுகளில் இருந்து தெளிவாகிறது. எனவே, பொதுமக்களின் பார்வையில் விஜய்யின் இந்த அதிரடி வரவு என்பது ஒரு சாதாரண தற்காலிக அரசியல் மாற்றம் அல்ல; மாறாக, இது தமிழ்நாடு அரசியல் வரலாற்றின் அடுத்த ஒரு மிகப்பெரிய மற்றும் பிரம்மாண்டமான புதிய சகாப்தத்தின் தொடக்கமாகும்.