தமிழக அரசியலில் தற்பொழுது யாரும் எதிர்பாராத விதமாக ஒரு பயங்கரமான ‘கல்ட் பாலிடிக்ஸ்’ அரங்கேறி வருகிறது. பொதுவாக ஒரு அரசியல் கட்சியில் புதிய தலைவர்கள் இணையும்போது, அந்த கட்சியின் முதன்மைத் தலைவரைச் சந்தித்து நேரில் வாழ்த்துப் பெறுவதுதான் காலம் காலமாக இருக்கும் வழக்கம். ஆனால், தற்போதைய முதலமைச்சரும் தமிழக வெற்றிக் கழகத்தின் தலைவருமான திரு. விஜய் அவர்களின் அட்மினிஸ்ட்ரேஷனில் நிலைமையே வேறாக உள்ளது. நீங்க கடம்பூர் ராஜு, உடுமலை ராதாகிருஷ்ணன் அல்லது சமீபத்தில் இணைந்த விஜயதாரணி என யாராக இருந்தாலும் சரி, தவெகவில் இணையும்போது உங்களை நேராகத் தலைவரிடம் அழைத்துச் செல்வதில்லை. மாறாக, கட்சியின் முக்கியப் பொறுப்பாளர்களான ஆதவ் அர்ஜுனாவிடம் ஒரு மாலை, புஸ்ஸி ஆனந்திடம் ஒரு சால்வை என அதோடு அந்தச் சடங்கு முடிந்துவிடுகிறது என்ற பேச்சு அரசியல் வட்டாரத்தில் பலமாக அடிபடுகிறது. தமிழக முதலமைச்சராக இருக்கும் விஜய் அவர்களை அவ்வளவு எளிதில் யாரும் பார்த்துவிட முடியாது என்ற ஒரு பிம்பம் கட்டமைக்கப்பட்டு வருகிறது.
இந்த அணுகுமுறையானது கடந்த காலத்தில் மறைந்த முன்னாள் முதலமைச்சர் ஜெயலலிதா அவர்கள் நடத்திய அரசியல் பாணியை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. ஜெயலலிதா அவர்கள் இருக்கும்போது, கட்சியில் இணையும் தலைவர்களுக்கு ஆரம்பத்தில் ஒருமுறை மட்டுமே நேரில் பார்க்கும் தரிசனம் கிடைக்கும், அதன்பிறகு அவர்களை அவ்வளவு எளிதில் சந்திக்க முடியாது.
ஆச்சரியம் என்னவென்றால், தலைவரை நேரில் பார்க்க முடியாது என்ற இந்தத் தீவிரமான கட்டுப்பாட்டுக்கும், இந்த ‘கல்ட்’ பாணிக்கும் மாற்றுக்கட்சியினர் தங்களை முழுமையாகத் தயார்படுத்திக் கொண்டு வந்து இணைகிறார்கள் என்பதுதான். இந்த எதார்த்தம் தற்பொழுது ஆளுங்கட்சியான திமுகவுக்குப் பேரதிர்ச்சியைக் கொடுத்துள்ளது. ஏனெனில், திமுகவில் ஏதேனும் ஒரு சின்னப் பிரச்சனை என்றாலோ அல்லது ஒரு நிகழ்வு என்றாலோ, “ஆவுன்னா தலைவரை வரச் சொல்லு, தலைவரைப் பார்க்கணும்” என்று உடனே சொல்லிவிடுவார்கள். அதனால் திமுக தலைமைதான் எப்போதும் முன்னாடி வந்து நிற்க வேண்டிய ஒரு கட்டாயம் இருக்கிறது. ஆனால் இங்கேயோ, “தலைவரை கண்ணிலேயே காட்ட மாட்டோம்” என்று சொன்னாலும் கூட, தவெகவின் கதவு திறக்கும் வரை காலை எட்டு மணியிலிருந்து மக்கள் காத்துக் கிடக்கிறார்கள். கதவைத் திறந்து உள்ளே அனுமதித்ததும், குரூப் போட்டோ எடுத்துக்கொண்டு கட்சியில் சேர்வதை அவர்கள் ஒரு பெரிய அதிசயமாகவும் பெருமையாகவும் பார்க்கிறார்கள்.
முன்னாள் முதலமைச்சர் எம்ஜிஆர் மற்றும் ஜெயலலிதா காலத்தில் இருந்ததைப் போன்ற ஒரு பிம்பத்தை, இன்றைய டிஜிட்டல் காலத்திற்கு ஏற்றவாறு விஜய் அவர்கள் மிக நேர்த்தியாகப் பயன்படுத்தி வருகிறார். லஞ்ச ஊழலுக்கு எதிரான தீவிர நடவடிக்கைகளால் அரசு அலுவலகங்களில் மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்த அதே வேளையில், அரசியல் ரீதியாகத் தன்னை ஒரு எட்டாத உயரத்தில் இருக்கும் ஆளுமையாக காட்டிக்கொள்வதில் அவர் கையாளும் இந்த உத்தி அரசியல் எதிரிகளை நிலைகுலையச் செய்துள்ளது. சாதாரணமாக அணுக முடியாத ஒரு தலைவராகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்வதன் மூலம், கட்சிக்குள்ளும் சரி, பொதுவெளியிலும் சரி, தன் மீதான ஈர்ப்பையும் மதிப்பையும் சற்றும் குறையாமல் அவர் தக்க வைத்துக் கொள்கிறார்.
முடிவாகப் பார்க்கும்போது, இந்த ‘கல்ட் பாலிடிக்ஸ்’ என்பது தற்போதைய அரசியல் சிஸ்டத்திற்கு முற்றிலும் புதிய ஒன்றாகத் தெரிந்தாலும், இதுதான் தவெகவின் மாபெரும் பலமாக மாறியுள்ளது. தலைவரைப் பார்க்கவே முடியாது என்ற சூழல் இருந்தும், ஒரு கோடியே 72 லட்சம் மக்களின் பேராதரவோடு சிஎம் நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் விஜய் அவர்களின் இந்த அரசியல் நகர்வு சாதாரணமானதல்ல. திமுக போன்ற கட்சிகள் தங்களின் பழைய பாணி அரசியலை வைத்துக் கொண்டு தவெகவை எதிர்கொள்வது இனிவரும் காலங்களில் மிகவும் கடினம் என்பதைத்தான் இந்த அரசியல் புரட்சியும், மாற்றுக் கட்சித் தலைவர்களின் தொடர் வருகையும் நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகின்றன.