தமிழக அரசியலில் ஒரு காலத்தில் சட்டமன்றம் என்பது அறிவார்ந்த விவாதங்களின் களமாகவும், நகைச்சுவை ததும்பும் நையாண்டிகளின் மேடையாகவும் திகழ்ந்தது. மறைந்த முன்னாள் முதலமைச்சர்கள் கலைஞர் கருணாநிதி மற்றும் செல்வி ஜெயலலிதா ஆகிய இரு பெரும் ஆளுமைகளும் அவையில் இருந்தபோது, விவாதங்கள் அனல் பறக்கும். அவர்கள் இருவரும் குறிப்புகளை பார்த்துப் படிப்பதை விட, தங்கள் ஆழ்ந்த அரசியல் அனுபவத்திலிருந்தும், மொழிப்புலமையிலிருந்தும் மனதில் தோன்றுவதைப் ‘பட் பட்டென’ பேசும் ஆற்றல் கொண்டவர்களாக இருந்தனர். ஒரு கேள்வி எழுப்பப்பட்டால், அதற்கான பதிலை மின்னல் வேகத்தில், புத்திசாலித்தனமான கிண்டலுடன் அவர்கள் அளிக்கும்போது, ஒட்டுமொத்த அவையும் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கும்.
ஆனால், இன்றைய தமிழகச் சட்டமன்ற சூழலோ முற்றிலும் வேறாக மாறியுள்ளது. எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ஒரு கேள்வியை கேட்பதற்குத் தாளில் எழுதிய குறிப்புகளைப் பார்த்து வாசிக்க வேண்டியுள்ளது; அதற்கு முதலமைச்சர் பதில் அளிப்பதற்கும் அதிகாரிகளால் தயாரித்துக் கொடுக்கப்பட்ட பேப்பர்களையே நம்பி இருக்க வேண்டியுள்ளது. இந்த ‘பேப்பர் அரசியல்’ என்பது தலைவர்களின் தனிப்பட்ட ஆளுமை மற்றும் விடய ஞானத்தின் மீதான சந்தேகத்தை மக்கள் மத்தியில் எழுப்புகிறது. குறிப்புகளைப் பார்த்துப் பேசுவதில் தவறில்லை என்றாலும், ஒரு சாதாரண விவாதத்திற்குக் கூடத் தாள் இல்லாமல் பேச முடியாத நிலை இருப்பது, அன்றைய திராவிட ஜாம்பவான்களின் கம்பீரமான பேச்சாற்றலை இழந்த உணர்வையே மக்களுக்குத் தருகிறது.
சமீபத்தில் நடைபெற்ற நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பின் போது கூட, முதல்வர் விஜய் அவர்கள் தனது நீண்ட அறிக்கையைப் புள்ளிவிவரங்களுடன் வாசித்தார். அதில் திமுகவின் வாக்கு சதவீதங்கள் மற்றும் நிராகரிப்பு குறித்த துல்லியமான கணக்குகள் இருந்தன. அந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் அனைத்தும் தேர்தல் ஆணையத்தின் தரவுகள் என்றாலும், அவற்றை ஒரு நீண்ட அறிக்கையாகப் பார்த்துப் படிக்கும்போது, அது ஒரு நேரடி உரையாடலாக இல்லாமல், ஒரு தயாரிப்பு செய்யப்பட்ட உரையாகவே தெரிந்தது. மறுபுறம், எதிர்க்கட்சித் தலைவர் உதயநிதி ஸ்டாலினும் தனது விமர்சனங்களை அடுக்கும்போது, பழைய தரவுகளைச் சுட்டிக்காட்டக் குறிப்புகளைச் சார்ந்தே இருந்தார். இது இரு தரப்பிலுமே அந்த இயல்பான, உடனடிப் பேச்சுத் திறனின் பற்றாக்குறையைக் காட்டுகிறது.
கலைஞர் கருணாநிதி அவர்கள் அவையில் பேசும்போது, அவர் கையில் எந்தக் குறிப்பும் இருக்காது. ஒருமுறை ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் ஏளனமாகப் பேசியபோது, கலைஞர் தனது இருக்கையிலிருந்து எழுந்து ஒரு சில வரிகளில் அந்த உறுப்பினரின் வாதத்தைச் சிதைத்த வரலாறு உண்டு. அதேபோல், ஜெயலலிதா அவர்கள் எதிர்தரப்பினர் வைக்கும் குற்றச்சாட்டுகளுக்குத் தனது தனித்துவமான ஆங்கிலப் புலமையுடனும், தமிழ்த் தெளிவுடனும் துணிச்சலாகப் பதிலடி கொடுப்பார். அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்தத் தீவிரமான அரசியல் பகைமைக்கு மத்தியிலும், சபையில் அவர்கள் காட்டிய அந்த ‘ஸ்பாண்டேனியஸ்’ (Spontaneous) ஆற்றல்தான் தமிழக அரசியலை உலகமே உற்றுநோக்க வைத்தது.
இன்றைய தலைவர்கள் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் சமூக ஊடகங்களின் காலத்தில் இருக்கிறார்கள். இதனால், ஒரு வார்த்தை தவறாகப் பேசினாலும் அது ‘ட்ரோல்’ (Troll) செய்யப்படலாம் என்ற பயம் அவர்களைக் குறிப்புகளைப் பார்த்துப் பேச வைக்கிறது. எதையாவது தவறாகச் சொல்லிவிட்டுப் பிறகு வருந்துவதை விட, எழுதி வைத்திருப்பதை அப்படியே வாசிப்பதே பாதுகாப்பு என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். ஆனால், இந்த அதீத பாதுகாப்பு உணர்வு, ஒரு தலைவரின் இயல்பான குணத்தையும், அவர்களின் ஆளுமைத் திறனையும் மழுங்கடிக்கச் செய்கிறது. மக்கள் விரும்புவது ஒரு அதிகாரபூர்வமான அறிக்கையை அல்ல, மாறாகத் தங்கள் தலைவரின் மனதில் இருந்து வரும் நேரடியான, உண்மையான வார்த்தைகளைத்தான்.
முடிவாக, தமிழக அரசியல் களம் 75 ஆண்டுகாலப் பயணத்தைக் கடந்து புதிய மாற்றங்களைச் சந்தித்து வரும் வேளையில், பழைய ஆளுமைகளின் அந்தத் துணிச்சலான பேச்சுத் திறனை இக்காலத் தலைவர்கள் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும். 144 வாக்குகளைப் பெற்று வெற்றி பெற்ற முதல்வர் விஜய்யாக இருந்தாலும், வலிமையான எதிர்க்கட்சியாக உருவெடுக்கத் துடிக்கும் உதயநிதியாக இருந்தாலும், பேப்பர்களைத் தாண்டிப் பேசும் வித்தையைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான், கலைஞர் மற்றும் ஜெயலலிதா காலத்துப் பெருமைகளைத் தமிழகச் சட்டமன்றம் மீண்டும் பெறும். இல்லையெனில், ‘பேப்பரைப் பார்த்துப் பேசும் அரசியல்’ என்பது எதிர்காலத் தலைமுறையினருக்கு ஒரு சலிப்பான நடைமுறையாகவே மாறிவிடும்.