ஜனநாயகத்தின் நான்காவது தூணாக கருதப்படும் ஊடகத்துறையும், அதன் செயல்பாடுகளும் தற்போதைய அரசியல் சூழலில் மிக விவாதத்திற்குரிய பேசுபொருளாக மாறியுள்ளன. அண்மையில் ஒரு பிரபல பத்திரிகையாளர் காவல் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்ட விவகாரம், ஒட்டுமொத்த மாநிலத்திலும் மிகப்பெரிய விவாத அலைகளை உருவாக்கியுள்ளது.
பத்திரிகை என்பது அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களிடமும், அதிகாரத்தை இழந்து எதிர்க்கட்சியாக இருப்பவர்களிடமும் தகுந்த கேள்விகளை எழுப்பி, உண்மையை மக்களுக்குக் கொண்டு சேர்க்கும் ஒரு உன்னதப் பணியாகும். ஆனால், அத்தகைய பொறுப்பு வாய்ந்த பத்திரிகையாளர்களே அரசியல் அதிகார விளையாட்டுகளிலும், திரைமறைவு குற்றச்சதிகளிலும் ஈடுபடும்போது அவர்கள் மீதான சட்டப்பூர்வ விசாரணைகள் அவசியமாகின்றன.
பத்திரிகையாளர்கள் என்ற காரணத்திற்காகவே சிலர் தங்களைச் சட்டத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர்களாகவோ அல்லது சட்டத்திற்கு மேலானவர்களாகவோ சித்தரிக்க முயல்வது வியப்பளிப்பதாக சமூக ஆர்வலர்கள் கருதுகின்றனர். குறிப்பாக, கடந்த காலங்களில் தங்களைக் கேள்வி கேட்ட பத்திரிகையாளர்களின் வீடுகளுக்கே சென்று அராஜகங்களில் ஈடுபட்ட சில அரசியல் கும்பல்களும், தங்களுக்கு வாக்களிக்காத மக்களைக் கேள்வி கேட்கக் கூடாது என்று மிரட்டிய அமைப்புகளும், தற்பொழுது இந்த விசாரணைக்கு எதிராகத் திடீரென்று அறச்சீற்றம் கொள்வது வேடிக்கையாக உள்ளது. சட்டம் தன் கடமையைச் செய்யும்போது, விசாரணை என்ற ஒரு எளிய நடைமுறையையே நடத்தக் கூடாது என்று வாதிடுவது எந்த வகையான ஜனநாயகக் கொள்கை என்று புரியவில்லை.
இதே ஊடகத்துறையினர் தான், பொதுவெளியில் பெரும் தொழிலதிபர்கள் வங்கிகளில் வாங்கிய கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தாத போது நாட்கணக்கில் காரசாரமாக விவாதங்களை முன்னெடுத்தனர். ஏழை விவசாயிகளின் கடன்களையும், பெருநிறுவனங்களின் கடன்களையும் ஒப்பிட்டுப் பேசி சமூக நீதியையும், சட்டத்தின் சமத்துவத்தையும் போதித்தனர். செல்வந்தர்களும் அதிகாரம் படைத்தவர்களும் எக்காரணம் கொண்டும் சட்டத்தின் பிடியிலிருந்து தப்பக் கூடாது என்று வாதிட்ட அதே தர்க்கமும் நியாயமும், தவறு செய்யும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் ஏன் பொருந்தாது என்ற நியாயமான கேள்வி மக்கள் மத்தியில் தற்பொழுது உரக்க எழத் தொடங்கியுள்ளது.
பத்திரிகையாளர்களும் இந்தச் சமூகத்தின் ஒரு அங்கமே தவிர, அவர்கள் சமூகத்திலிருந்து தனித்து இயங்கும் ஒரு சக்தியல்ல. மக்கள் தங்களுக்கு வழங்கும் பெரும் நம்பிக்கையையும் அதிகாரத்தையும் அவர்கள் சுமந்து நிற்கும்போது, அதற்கு இணையான பொறுப்புணர்வும், சட்டத்திற்குப் பதில் சொல்லும் கணக்குக்கூறும் கடமையும் அவர்களுக்கும் கட்டாயம் இருக்க வேண்டும். தற்போதைய டிஜிட்டல் யுகத்தில் செய்திகளின் உண்மைத் தன்மையை விட, அந்தச் செய்தி யாருக்குச் சாதகமாகப் பரப்பப்படுகிறது என்பதை ஆராயும் அளவிற்கு மக்கள் மிகவும் விழிப்புணர்வு அடைந்துள்ளனர்.
ஊடகங்களின் மீதான மக்களின் நம்பிக்கை குறைந்து போனதற்குச் சமூக வலைத்தளங்கள் மட்டுமே காரணம் அல்ல, மாறாகப் பத்திரிகை தர்மத்தோடு அரசியல் ஆதாயங்களும், தனிப்பட்ட செல்வாக்குகளும், அதிகாரத் தரகு வேலைகளும் கலந்து போனதே மிக முக்கியக் காரணமாகும். தங்களின் சுயநல நோக்கங்களுக்காகவும், பழைய எஜமானர்களைத் திருப்திப்படுத்தவும் சிலர் ஊடக முகமூடியைப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். இருப்பினும், மக்களுக்காக உண்மையாக உழைக்கும் ஒரு சில நேர்மையான பத்திரிகையாளர்கள் தற்பொழுது பெரும்பாலும் யூடியூப் போன்ற மாற்று ஊடகத் தளங்களில் மட்டுமே தங்களின் தனித்துவத்தை நிலைநிறுத்தி வருகின்றனர்.
முடிவாக, அரசியல்வாதிகளாக இருந்தாலும், பெரும் தொழிலதிபர்களாக இருந்தாலும், அரசு அதிகாரிகளாக இருந்தாலும் அல்லது பிரபல பத்திரிகையாளர்களாக இருந்தாலும் சட்டத்திற்கு முன்னால் அனைவரும் சமமே என்பதுதான் உண்மையான ஜனநாயகம். பத்திரிகை சுதந்திரம் என்பது சட்டத்தில் இருந்து விலக்கு பெறுவதற்கான உரிமம் கிடையாது என்பதால், சதிச் செயல்களில் ஈடுபடும் எவராக இருந்தாலும் சட்டம் தன் கடமையைச் செய்யும். ஜனநாயக நாட்டில் யாரும் கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் இல்லை என்பதை உணர்ந்து, தடம் மாறிய ஊடகங்களும் சில அரசியல் ஊதுகுழல்களும் தங்களின் தவறுகளைத் திருத்திக் கொள்வதே ஆரோக்கியமான சமுதாயத்திற்கு வழிகோலும்.