தமிழக அரசியலில் தற்போது பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ள ஒரு அதிபயங்கரமான வீரமணி மீதான குற்றச்சாட்டு மற்றும் போக்சோ வழக்கு குறித்த மௌனம், மாநிலத்தின் ஒட்டுமொத்த அரசியல் நாகரிகத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்கியுள்ளது. திமுக தரப்பில் இருந்து இதுதொடர்பாக எத்தகைய நியாயமான பதில்களும் வராதது பெரிய அளவில் வியப்பை ஏற்படுத்தவில்லை என்றாலும், எதிர்கட்சிகளாகக் கோதாவில் குதித்துள்ள அதிமுக, பாஜக, மற்றும் இடதுசாரிக் கட்சிகளான சிபிஐ, சிபிஎம் மற்றும் மாநிலத்தின் முன்னணித் தலைவர்கள் காட்டும் இந்த திட்டமிட்ட அமைதி மிகவும் வேதனையளிப்பதாகவும், கண்டிக்கத்தக்கதாகவும் உள்ளது. சிறுமிகள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமைகள் மற்றும் போக்சோ சட்டத்தின் கீழ் கைது நடவடிக்கைகள் தீவிரமடைந்துள்ள இந்தச் சூழலில், அரசியல் கட்சிகளின் இந்த மௌனம் பொதுமக்களிடையே பலத்த சந்தேகங்களையும் ஆவேசத்தையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.
சிறுவர் மற்றும் சிறுமிகளுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்கள் என்பது எந்தவொரு அரசியல் கட்சிக்கும், சாதி மதப் பாகுபாடுகளுக்கும் அப்பாற்பட்டு கண்டிக்கப்பட வேண்டிய கொடூரமான குற்றமாகும். ஆனால், தமிழ்நாட்டில் சாதாரண அரசியல் பிரச்சினைகள் என்றாலே உடனடியாகக் கொதித்தெழுந்து அறிக்கை விடும் தலைவர்களும், கட்சிகளும், பிஞ்சு குழந்தைகள் பாதிக்கப்பட்டுள்ள இந்த விவகாரத்தில் மட்டும் வாயைத் திறக்காமல் மெளனம் காப்பது ஏன் என்ற கேள்வி பலமாக எழுந்துள்ளது. குறிப்பாக, எப்போதும் பெண்களின் உரிமைகளுக்காகவும் குழந்தைகளுக்கு எதிரான குற்றங்களுக்கு எதிராகவும் குரல் கொடுப்பதாகக் கூறிக்கொள்ளும் பெண் தலைவர்களான தமிழிசை செளந்திரராஜன், வானதி சீனிவாசன், குஷ்பு, கனிமொழி ஆகியோர் இந்த விவகாரத்தில் கமுக்கமாக இருப்பது ஒட்டுமொத்த சமூகத்தையும் அதிர வைத்துள்ளது.
பாஜகவின் முக்கிய முகங்களாக வலம்வரும் தமிழகத் தலைவர்கள், மாநில அரசின் ஒவ்வொரு சிறிய அசைவையும் தவறாமல் விமர்சித்து ஊடகங்களில் வெளிச்சம் தேடிக்கொள்ளும் வேளையில், இந்த விவகாரத்தில் மட்டும் மௌனம் காப்பது என்ன வகையான அரசியல் தந்திரம் என்ற விமர்சனம் பரவலாக எழுந்துள்ளது. எங்கு அரசியல் ஆதாயம் கிடைக்கிறதோ அங்கு மட்டும் ஓடோடி வந்து குரல் எழுப்புவதும், எங்கு உண்மையான சமூகப் போராட்டம் தேவையோ அங்கு பதுங்கிக் கொள்வதும் எந்த வகையிலும் நியாயப்படுத்த முடியாது. பாதிக்கப்பட்டது பிஞ்சுச் குழந்தைகள் என்பதால், தங்களது அரசியல் கணக்குகளையும் கூட்டணிக் கணக்குகளையும் பார்க்காமல் அனைத்துக் கட்சிகளும் ஒரே குரலில் கண்டனம் தெரிவிக்க வேண்டும்.
மறுபுறம், பிரதான எதிர்க்கட்சியான அதிமுகவும் மற்றும் மார்க்சிஸ்ட், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளும் இந்த விவகாரத்தில் கடுமையான நிலைப்பாட்டை எடுக்கத் தயங்குவது ஏன் என்ற நியாயமான கேள்வி பாமர மக்களின் மனங்களில் எழுகிறது. ஆளுங்கட்சியின் தவறுகளைத் தட்டிக் கேட்க வேண்டிய பொறுப்பில் உள்ளவர்கள், குற்றவாளிகள் எத்தகைய செல்வாக்கு மிக்கவர்களாக இருந்தாலும் அவர்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட வேண்டியது அவசியமாகும். ஆனால், தற்போதைய சூழலில் எதிர்க்கட்சிகளும் பெயரளவுக்குக் கூட கண்டனங்களைப் பதிவு செய்யாமல் மௌனம் காப்பது, குற்றவாளிகளை மறைமுகமாகக் காப்பாற்றுவதற்குச் சமமானதாகவே பொதுமக்கள் கருதுகிறார்கள்.
குழந்தைகளுக்கு எதிரான கொடுமைகள் அரங்கேறும் போது கூட தங்களது அரசியல் லாப நஷ்டங்களை மட்டும் கணக்கிட்டுக் கொண்டு அமைதி காக்கும் அரசியல்வாதிகளின் செயல், ஜனநாயகத்தின் மீதான மக்களின் நம்பிக்கையை அடியோடு சிதைத்து விடுகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் புதிய உண்மைகளும், அதிர்ச்சியூட்டும் தகவல்களும் வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் நிலையில், கட்சிகளைக் கடந்து நீதி கேட்க வேண்டிய பொறுப்பு மாநிலத்தின் ஒவ்வொரு அரசியல் தலைவருக்கும் உண்டு. பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு நியாயம் கிடைக்க வேண்டிய இந்தத் தருணத்தில், அரசியல் தலைவர்களின் இந்தச் சுயநல மௌனம் வன்மையாகக் கண்டிக்கத்தக்கதாகும்.
சுருக்கமாகக் கூறின், குழந்தைகள் சம்பந்தப்பட்ட இத்தகைய உணர்வுபூர்வமான மற்றும் தீவிரமான சட்ட விவகாரங்களில் கட்சிகள் காட்டும் இந்த மெத்தனப்போக்கு மாற்றப்பட வேண்டும். தேர்தல்களிலும் அரசியல் மேடைகளிலும் வீராவேசமாகப் பேசுபவர்கள், நிஜத்தில் குழந்தைகள் ஆபத்தில் சிக்கித் தவிக்கும் போது எங்கே ஓடிப் போகிறார்கள் என்ற கேள்விக்கு இனியாவது சம்பந்தப்பட்ட தலைவர்கள் பதில் சொல்லியே ஆக வேண்டும். மக்களின் குரலாக ஒலிக்க வேண்டியவர்கள் குற்றவாளிகளுக்கு ஆதரவாக மௌனம் காத்தால், எதிர்காலத்தில் மக்கள் இவர்களைத் தண்டிப்பதில் எந்தத் தயக்கமும் காட்ட மாட்டார்கள் என்பதுதான் தற்போதைய கள யதார்த்தமாகும்.