தனுஷே வரும்போது நான் வரக்கூடாதா? அரசியலுக்கு தயாராகும் சிவகார்த்திகேயன்.. ரசிகர் மன்றங்களை ஒருங்கிணைக்கும் பணிகள் தொடக்கம்.. எம்ஜிஆரும் விஜய்யும் அரசியலுக்கு ஸ்ட்ராங்கான அஸ்திவாரம் போட்டார்கள்.. சினிமா மூலம் அரசியல் பேசினார்கள்.. அதனால் வந்தார்கள், வென்றார்கள்.. ஆனால் எம்ஜிஆரையும் விஜய்யையும் பார்த்து எந்தவித அஸ்திவாரமும் இல்லாமல் வரும் நடிகர்களுக்கு வெற்றி கிடைக்குமா? மக்கள் உடனே ஒரு நடிகரை தலைவராக ஏற்று கொள்வார்களா? சிவாஜி, விஜயகாந்த், சரத்குமார், கமல்ஹாசனுக்கு என்ன நடந்தது? பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்..
தமிழ் திரைத்துறையிலிருந்து அரசியலுக்கு அடியெடுத்து வைப்பது என்பது பல தசாப்தங்களாகத் தொடரும் ஒரு வழக்கமான பாரம்பரியமாகவே உருவெடுத்துள்ளது. அந்த வரிசையில், சமீபத்தில் நடிகர் சிவகார்த்திகேயன் தனது ரசிகர் மன்ற நிர்வாகிகளைச் சந்தித்து உரையாடிய நிகழ்வு, திரை உலகிலும் அரசியல் வட்டாரத்திலும் பெரும் விவாதத்தைக் கிளப்பியுள்ளது. “தனுஷே வரும்போது நான் வரக்கூடாதா?” என்ற கேள்வியின் பின்னணியில், தானும் மக்களால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு நட்சத்திரம் என்பதை உணர்த்தி, தமிழகம் முழுவதும் உள்ள தனது நற்பணி இயக்கங்களை ஒருங்கிணைக்கும் பணிகளை அவர் தொடங்கியுள்ளதாகப் பேச்சுக்கள் அடிபடுகின்றன. இந்த கட்டமைப்பு மற்றும் கட்டுப்பாடு சார்ந்த நகர்வுகள், எதிர்காலத்தில் அவர் அரசியலுக்கு களம் காணப் போவதற்குக் போடப்படும் முதற்கட்ட அஸ்திவாரமோ என்ற ஐயத்தை அரசியல் பார்வையாளர்களிடையே வலுக்கச் செய்துள்ளது.
தமிழ்நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றை உற்று நோக்கினால், சினிமாத் துறையும் அரசியலும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்தே பயணிக்கின்றன. புரட்சித் தலைவர் எம்.ஜி.ஆர் மற்றும் தமிழக வெற்றிக் கழகத் தலைவர் விஜய் ஆகியோர் தங்களின் திரைப்பயணத்தின் வாயிலாகவே மக்களிடம் மிக வலுவான ஓர் அஸ்திவாரத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டனர். எம்.ஜி.ஆர் தனது திரைப்படங்களின் பாடல்கள், கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் கொள்கை சார்ந்த வசனங்கள் மூலமாகவே ஏழை எளிய மக்களின் மனதில் தன் அரசியல் பிம்பத்தை ஆழமாகப் விதைத்தார். அதேபோல, நடிகர் விஜய்யும் தனது படங்களின் மூலம் சமூகக் கருத்துக்களையும் அரசியல் கேள்விகளையும் முன்வைத்து, பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தனது ரசிகர் மன்றங்களை நற்பணி இயக்கங்களாகக் கட்டமைத்துத் தேர்தல் அரசியலுக்குத் தயார்படுத்தினார். இதனால் அவர்கள் சினிமா பிம்பத்தை அரசியல் பலமாக மாற்றி, மக்களின் அமோக ஆதரவைப் பெற முடிந்தது.
ஆனால், எம்.ஜி.ஆரையும் விஜய்யையும் முன்மாதிரியாகக் கொண்டு, எவ்வித தெளிவான கொள்கையோ அல்லது ஆழமான சமூக அடித்தளமோ இல்லாமல் வெறும் சினிமா புகழை மட்டுமே நம்பி களமிறங்கும் நடிகர்களுக்கு வெற்றி சாத்தியமா என்ற கேள்வி எழுவது இயல்பானதே. திரையில் காட்டும் மாய பிம்பமும், ரசிகர்களின் கைதட்டலும் மட்டுமே வாக்கு வங்கியாக மாறிவிடாது என்பதை கடந்த கால சம்பவங்கள் நிரூபித்துள்ளன. மக்கள் ஒரு நடிகரைத் திரையில் ரசிப்பதற்கும், நாட்டின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கும் தலைவராக ஏற்றுக்கொள்வதற்கும் இடையே மிகப்பெரிய வித்தியாசம் உள்ளது. சமூகப் பிரச்சனைகளில் தொடர்ந்து குரல் கொடுக்காமல், அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்வாதாரப் போராட்டங்களில் பங்கேற்காமல் திடீரென அரசியல் அவதாரம் எடுக்கும் நடிகர்களை மக்கள் உடனடியாகத் தலைவராக ஏற்பார்களா என்பது சந்தேகத்திற்குரியதே.
இதற்குத் தமிழ் அரசியல் வரலாறு பல கசப்பான பாடங்களைக் கற்றுக்கொடுத்துள்ளது. நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் தனது இணையற்ற நடிப்புத் திறமையால் ஒட்டுமொத்த ரசிகர்களையும் கவர்ந்த போதிலும், அரசியலில் அவரால் தனக்கென ஒரு பெரிய வெற்றியைப் பதிவு செய்ய முடியாமல் போனது. அதேபோல, ‘கேப்டன்’ விஜயகாந்த் தனது ஆரம்பக்கட்டத்தில் தேமுதிகவை உருவாக்கி, தனது சொந்த உழைப்பாலும் மக்கள் நற்பணிகளாலும் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் பதவி வரை உயர்ந்து வரலாற்று சாதனை படைத்தார். ஆனால், அவராலும் அந்த அதிகாரத்தைத் தொடர்ந்து தக்கவைக்க இயலவில்லை. நடிகர் சரத்குமார் சமத்துவ மக்கள் கட்சியைத் தொடங்கி சில காலம் இயங்கினாலும், குறிப்பிட்ட எல்லைக்கு மேல் அவரால் ஜொலிக்க முடியவில்லை. உலகநாயகன் கமல்ஹாசன் ‘மக்கள் நீதி மய்யம்’ கட்சியைத் தொடங்கி, கொள்கை சார்ந்த பேச்சுகளை முன்வைத்த போதிலும், தேர்தல் களத்தில் மக்களிடம் நேரடி வெற்றியைப் பெற முடியாமல் இறுதியில் கூட்டணி அரசியலைத் தேர்ந்தெடுக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்.
இந்த வரலாற்று அனுபவங்கள் உணர்த்துவது என்னவென்றால், நடிகர்கள் தங்கள் சினிமா புகழைப் பயன்படுத்தி எளிதாகக் கட்சித் தொண்டர்களைத் திரட்டிவிடலாம், ஆனால் பொதுமக்களின் வாக்குகளைப் பெறுவது அத்தனை சுலபமல்ல. களத்தில் நின்று மக்களுக்காகத் தொடர்ந்து உழைப்பது, மக்களின் அன்றாடச் சிக்கல்களுக்குக் குரல் கொடுப்பது, கொள்கைப் பிடிப்பு மற்றும் தெளிவான தொலைநோக்குப் பார்வை ஆகியவை இருந்தால் மட்டுமே ஒருவரால் உண்மையான அரசியல் தலைவராக உருவெடுக்க முடியும். வெறும் ரசிகர் மன்றங்களை மட்டும் நம்பி, சினிமா பிம்பத்தின் நிழலில் அரசியலுக்கு வரும் எந்தவொரு நடிகரும் இத்தகைய சவால்களைக் கடப்பது எளிதான காரியமல்ல.
எனவே, சிவகார்த்திகேயனின் இந்த ரசிகர் மன்ற ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் நற்பணி இயக்கத்தின் செயல்பாடுகள் வெறும் நற்பணி சார்ந்ததாக மட்டுமே நீடிக்குமா அல்லது எதிர்கால அரசியல் பிரவேசத்திற்கான திட்டமிட்ட நகர்வா என்பதை காலம் தான் தீர்மானிக்க வேண்டும். எம்.ஜி.ஆர், விஜயகாந்த், விஜய்யின் பாதையைப் பின்பற்றி அவர் புதிய அரசியல் அத்தியாயத்தை எழுதுவாரா, அல்லது சிவாஜி, கமல்ஹாசன், சரத்குமார் ஆகியோரின் வரிசையில் சவால்களைச் சந்திப்பாரா என்பதைப் பொறுத்திருந்து தான் பார்க்க வேண்டும். மக்களின் மனநிலையும், தமிழகத்தின் அரசியல் சூழலும் எத்தகைய திருப்பத்தைக் கொடுக்கும் என்பது இனிவரும் நாட்களில் தெளிவாகும்.