தமிழக அரசியலில் எம்.ஜி.ஆர். மற்றும் ஜெயலலிதா என்ற இருபெரும் ஆளுமைகள் கட்டி காத்த அ.தி.மு.க.வின் வரலாறு, பிரிந்து சென்றவர்கள் மீண்டும் அந்தத் தலைமையின் காலடியில் வந்து வீழ்ந்த ஒரு நெடிய பயணமாகும். எம்.ஜி.ஆர். காலத்தில் எஸ்.டி.எஸ். போன்றவர்கள் கட்சியை விட்டு வெளியேறியபோது அது பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியது உண்மைதான். அதேபோல், ஜெயலலிதாவின் அதிகாரப்போக்கினால் ஆர்.எம்.வீரப்பன், நெடுஞ்செழியன், கே.கே.எஸ்.எஸ்.ஆர். ராமச்சந்திரன், திருநாவுக்கரசர் எனப் பல முக்கிய புள்ளிகள் எதிரணியில் காய் நகர்த்தினர். ஆனால், அந்தத் தலைவர்களின் காந்தப்புலம் போன்ற ஆளுமைக்கு முன்னால், பிரிந்து சென்றவர்கள் அனைவரும் தங்களின் அரசியல் பலவீனத்தை உணர்ந்து, சில ஆண்டுகளிலேயே மீண்டும் தாய்க்கழகத்தில் தஞ்சமடைந்தனர். அந்தத் தலைவர்களிடம் இருந்த அரசியல் மேஜிக் அத்தகையது.
ஆனால், தற்போதைய அ.தி.மு.க. சூழல் முற்றிலும் மாறுபட்டுள்ளது. எடப்பாடி பழனிசாமி தலைமையிலான அ.தி.மு.க.வில் இருந்து பிரிந்து சென்றவர்கள், மீண்டும் கட்சிக்குத் திரும்பும் வாய்ப்பே இல்லை என்ற நிலையை எட்டியுள்ளனர். ஜெயலலிதா காலத்தில் வெளியேறியவர்கள் மீண்டும் இணைந்ததற்குக் காரணம், அங்கு ஒரு கம்பீரமான தலைமை இருந்தது. ஆனால் இன்று, பிரிந்து சென்றவர்கள் அந்தத் தலைமையை மறுபரிசீலனை செய்யக்கூடத் தயாராக இல்லை. ஒருமுறை வெளியேறிவிட்டவர்கள், இனி எக்காலத்திலும் எடப்பாடி பழனிசாமியின் தலைமையின் கீழ் ஒன்று சேர மாட்டார்கள் என்ற நிதர்சனம், தற்போதைய அரசியல் களத்தில் மிகவும் வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.
எடப்பாடி பழனிசாமியின் தற்போதைய மிகப்பெரிய பலவீனம், அவர் தன்னை இன்னும் ஜெயலலிதா என்று கற்பனை செய்து கொண்டிருப்பதுதான். ஜெயலலிதாவின் அதிகாரத்தைச் செலுத்துவதும், அதே போன்ற ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்கித் தன்னை நிலைநிறுத்த முயற்சிப்பதும் தற்போதைய காலத்திற்குப் பொருந்தாத அரசியல் வியூகமாகும். ஜெயலலிதாவிடம் இருந்த அந்தத் தனித்துவமான ஆளுமைத் திறன் இவரிடம் இல்லை என்பதைத் தொண்டர்களும், பிரிந்து சென்ற தலைவர்களும் மிக நன்றாகவே உணர்ந்துள்ளனர். அந்தத் தலைமையை ஏற்றுக்கொள்ள அவர்கள் மறுப்பதற்குக் காரணமே, இவரிடம் இருக்கும் அதிகாரப் பசியும், தலைமைத்துவப் பண்பின் மீதான சந்தேகமும்தான்.
அ.தி.மு.க.வின் அடிமட்டத்திலிருந்தும், மூத்த தலைவர்கள் மட்டத்திலிருந்தும் பிரிந்து சென்றவர்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டே செல்வது, கட்சியின் கட்டமைப்பையே சிதைத்து வருகிறது. போகிறவர்கள் யாரும் மீண்டும் வருவதில்லை என்பது, எடப்பாடி பழனிசாமியின் தலைமைக்கு மக்கள் மத்தியில் இருக்கும் நம்பகத்தன்மை எவ்வளவு குறைவாக இருக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. ஒரு தலைவர் என்பவர் பிரிந்தவர்களை இணைக்கும் சக்தியாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, பிரிந்து செல்பவர்களைத் தடுக்கும் ஆற்றல் கூட இல்லாமல் இருப்பவராக இருக்கக்கூடாது. இந்த அடிப்படை உண்மையை அவர் இன்னும் புரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பதுதான், கட்சியின் எதிர்காலத்திற்குச் செய்யும் மிகப்பெரிய தவறு.
ஜெயலலிதாவின் நிழலில் வளர்ந்தாலும், நிஜமான ஆளுமையாக மாறுவதற்குப் பல தசாப்தங்கள் தேவைப்படும். எடப்பாடி பழனிசாமி, தான் ஜெயலலிதா என்று நினைத்துக்கொண்டு எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவும் கட்சியை மீண்டும் மீண்டும் பலவீனப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. பிரிந்து சென்றவர்கள் மீண்டும் வராதது அவருக்குப் புரியாத புதிராக இருக்கலாம், ஆனால் அதுவே அவருடைய தலைமையின் தோல்விக்குரிய முதன்மைச் சான்றாகும். அதிகாரத்தை வைத்து ஒரு கட்சியை வழிநடத்த முடியும், ஆனால் ஆளுமையை வைத்து மட்டுமே ஒரு இயக்கத்தைக் கட்டிக் காக்க முடியும் என்பதை அவர் உணர வேண்டும்.
முடிவாக, அ.தி.மு.க. என்பது எம்.ஜி.ஆரின் உழைப்பாலும், ஜெயலலிதாவின் உறுதியாலும் செதுக்கப்பட்ட ஒரு பேரியக்கம். அந்த இயக்கத்தில் வெளியேறுகிறவர்கள் ஏன் மீண்டும் வருவதில்லை என்ற கேள்விக்கு, எடப்பாடி பழனிசாமி தனது செயல்பாட்டில் விடை தேட வேண்டும். தன்னைத்தானே ஜெயலலிதாவாகப் பிரதிபலித்துக் கொள்வதைத் தவிர்த்து, ஒரு தனித்துவமான தலைவராக அவர் பரிணமித்தால் மட்டுமே கட்சியை மீட்டெடுக்க முடியும். வெளியே சென்றவர்கள் சென்றதுதான் என்பதை விட, அவர்களால் ஏன் மீண்டும் வர முடியாமல் போனது என்பதற்கான காரணத்தை உணராவிட்டால், எஞ்சியிருக்கும் அ.தி.மு.க.வும் பெரும் சவால்களைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதே எதார்த்தமான அரசியல் கணிப்பு.