தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இரு துருவங்களாக, ஒன்றுக்கொன்று நேர் எதிர் திசையில் பயணித்த திராவிட முன்னேற்றக் கழகமும், அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகமும் ஏதோ ஒரு இடைத்தேர்தலில் ஒரு பொது வேட்பாளரை நிறுத்துகின்றன என்ற கற்பனையே தமிழக வாக்காளர்களுக்குப் பேரதிர்ச்சியைத் தரும். கொள்கை ரீதியாகவும், வரலாற்று ரீதியாகவும் எதிரெதிர் துருவங்களாக இருக்கும் இரு கட்சிகள் தங்களுக்குள் கைகோர்ப்பதை மக்கள் ஒருபோதும் ஆரோக்கியமான அரசியலாகப் பார்க்க மாட்டார்கள். மாறாக, புதிய மாற்றுச் சக்திகளின் எழுச்சியைக் கண்டு பயந்து, தங்களின் அரசியல் இருப்பைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காக இரு பெரும் ஆளுமைக் கட்சிகளும் செய்துகொண்ட சந்தர்ப்பவாதக் கூட்டு என்றே சராசரி வாக்காளர்கள் இதைக் கணிப்பார்கள். ஜனநாயகத்தில் ஆரோக்கியமான எதிர்க்கட்சி என்பது மிக முக்கியம் என்ற நிலையில், இரு எதிர்க்கட்சிகள் இணையும் போது அது வாக்களிக்கும் மக்களின் நம்பிக்கைக்குச் செய்யும் துரோகமாகவே பார்க்கப்பட்டு, ஒட்டுமொத்தப் பொதுமக்களின் கடுமையான அதிருப்தியைத் தேடித்தரும்.
இந்த விபரீத முடிவால் எழும் முதல் மற்றும் மிக முக்கியக் கேள்வி, காலம் காலமாகத் தங்களுக்குள் அடித்துக் கொண்டு அரசியல் செய்த இருதரப்புத் தொண்டர்களும் எப்படி ஒன்றிணைந்து வேலை செய்வார்கள் என்பதுதான். பரம்பரை பரம்பரையாகத் திமுகவை எதிர்த்து அதிமுக தொண்டனும், அதிமுகவை வீழ்த்த திமுக தொண்டனும் களத்தில் ரத்தம் சிந்தி, உழைத்து, வழக்குகளைச் சந்தித்து தங்களின் அரசியல் வாழ்வை அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உள்ளூர் மட்டத்தில் பஞ்சாயத்துத் தேர்தல் முதல் சட்டமன்றத் தேர்தல் வரை ஒருவருக்கொருவர் முகத்தைப் பார்க்கப் பிடிக்காமல் எதிரெதிர் முகாமாக நின்ற தொண்டர்களை, திடீரெனத் தலைமை உத்தரவிடுகிறது என்பதற்காக ஒரே மேடையில் ஏறி, ஒரே சின்னத்திற்காகவோ அல்லது ஒரு பொது வேட்பாளருக்காகவோ வாக்குச் சேகரிக்கச் சொல்வது நடைமுறைக்குச் சாத்தியமில்லாத ஒன்று. தலைவர்கள் தங்களின் சுயலாபத்திற்காகப் கைகோர்க்கலாம், ஆனால் கட்சியின் அடிமட்டத் தொண்டர்களின் நெஞ்சில் இருக்கும் தார்மீகக் கோபமும், கொள்கைப் பற்றும் அவ்வளவு எளிதாக மறைந்துவிடாது என்பதால், அவர்கள் தேர்தல் களத்தில் இணைந்து வேலை செய்யாமல் முற்றிலும் ஒதுங்கிப் போகும் சூழலே உருவாகும்.
அப்படியே தலைவர்களின் சமரசங்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு, அரைகுறை மனதோடு தொண்டர்கள் வேலை செய்து, அந்தப் பொது வேட்பாளர் இடைத்தேர்தலில் தோல்வியடைந்து விட்டால், அது இரு கட்சிகளுக்கும் தமிழக அரசியல் வரலாற்றிலேயே துடைக்க முடியாத மிகப்பெரிய அசிங்கமாகவும் மாறக்கூடும். தமிழகத்தின் ஒட்டுமொத்தப் பெரும்பான்மை வாக்கு வங்கியையும், இத்தனை ஆண்டுகாலப் பாரம்பரியத்தையும் தங்களின் வசம் வைத்துள்ளதாகக் கூறும் இரு பெரும் திராவிடக் கட்சிகளும் ஒன்றுசேர்ந்த பின்பும், ஒரு சாதாரண இடைத்தேர்தலில் தோற்றுப் போனால், அதைவிடப் பெரிய பலவீனம் மற்றும் அவமானம் அந்தத் தலைமைகளுக்கு வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. இந்தத் தோல்வியானது, திராவிடக் கட்சிகளின் காலம் முடிந்துவிட்டது என்றும், மக்கள் புதிய மாற்றத்தை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு விட்டார்கள் என்றும் ஒட்டுமொத்தத் தமிழகத்திற்கும் உரக்கச் சொல்லிவிடும். ஒரு புதிய மாற்றுச் சக்தியிடம் அல்லது மூன்றாவது அணியிடம் இரு பெரும் பலம்பொருந்திய கட்சிகள் கூட்டுச் சேர்ந்தும் தோற்றன என்ற முத்திரை விழுந்தால், அது அவர்களின் அரசியல் அஸ்திவாரத்தையே அடியோடச் சரித்துவிடும்.
இந்த இமாலயத் தோல்விக்குப் பிறகு, இரு கட்சிகளாலும் தமிழகத்தில் இனிவரும் காலங்களில் தங்களின் பழைய கம்பீரத்தோடு சுயேச்சையாக அரசியல் செய்யவே முடியாது என்பதுதான் கசப்பான எதார்த்தம். தேர்தல் களம் முடிந்த மறுநாளே, ஆளுங்கட்சியான திமுகவும், எதிர்க்கட்சியான அதிமுகவும் சட்டமன்றத்திலோ அல்லது மக்கள் மன்றத்திலோ ஒருவரையொருவர் எப்படிக் குற்றம் சாட்டி அரசியல் செய்ய முடியும் என்ற கேள்வி எழும். ‘நீயும் அவனும் ஒன்றுதான்’ என்று மக்கள் மிக எளிதாகக் கடந்து போகும் சூழல் உருவாகி, இரு கட்சிகளின் தனித்துவமும், இத்தனை ஆண்டுகாலப் போராட்ட வரலாறும் ஒரே நாளில் அர்த்தமற்றதாகிவிடும். கொள்கை வேற்றுமைகளை மறந்து சுயநலத்திற்காக இணைந்தவர்கள் என்ற விமர்சனம் அவர்கள் மீது நிரந்தரமாகக் குத்தப்பட்டு, தமிழக அரசியல் மேடைகளில் தங்களின் தார்மீக உரிமையையும், பேசும் திறனையும் இரு கட்சிகளுமே முழுமையாக இழந்துவிடும் ஆபத்து இதில் அடங்கியிருக்கிறது.
அரசியல் களத்தில் இவ்வளவு பெரிய ஆபத்துகளும், தங்களின் எதிர்காலப் பாழாகும் சூழலும் இருக்கிறது என்ற எளிய உண்மை ஒரு சாதாரண அடிமட்டத் தொண்டனுக்கும், சமூக வலைத்தள விர்ச்சுவல் வாரியர்ஸுக்கும் மிகத் தெளிவாகப் புரியும்போது, தங்களை மாபெரும் அரசியல் சாணக்கியர்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் கட்சித் தலைவர்களுக்கு ஏன் புரியவில்லை என்பதுதான் பெரும் விசித்திரம். கட்சியின் உச்சத்தில் இருக்கும் தலைவர்கள் பெரும்பாலும் அடிமட்டத் தொண்டர்களின் உணர்வுகளையும், உள்ளூர் கள நிலவரங்களையும் நேரடியாக உணராமல், வெறும் எண்களையும், தற்காலிகப் பாதுகாப்பையும் மட்டுமே கணக்குப் போட்டு முடிவெடுக்கிறார்கள். தங்களின் குடும்ப அரசியலையோ அல்லது தங்களின் பதவிகளையோ காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற பயமும், புதிய மாற்றுச் சக்திகளின் அசுர வேக வளர்ச்சியைக் கண்டு தங்களின் அஸ்திவாரம் சரிவதைத் தடுக்க வேண்டும் என்ற பதற்றமும் தலைவர்களின் கண்களை மறைத்துவிடுகிறது. தொண்டர்களின் உழைப்பால் உருவான கட்சியை, தங்களின் தற்காலிகப் பயத்திற்காகப் பகடைக்காயாகப் பயன்படுத்த நினைக்கும் தலைமைகளின் இந்த அறியாமை, சுய அழிவுப் பாதைக்குத்தான் வழிவகுக்கும்.
இறுதியாக, இத்தகையதொரு விபரீத முடிவை இரு கட்சிகளின் தலைமைகளும் எடுத்தால், அது தமிழக அரசியல் களத்தில் மற்றுமொரு புதிய புரட்சிகரமான மாற்றத்திற்கே வழிவகுக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. திராவிடக் பாரம்பரியத்தின் பெயரால் தங்களை இத்தனை காலம் ஏமாற்றிவிட்டார்கள் என்று கோபமடையும் தொண்டர்களும், வாக்காளர்களும் ஒட்டுமொத்தமாக இவர்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு, நேர்மையான அரசியலை முன்வைக்கும் மாற்றுச் சக்திகளை நோக்கி மிக வேகமாக நகரத் தொடங்குவார்கள். இத்தனை தசாப்தங்களாகத் தமிழகத்தை ஆண்டுவந்த இரு பெரும் கட்சிகளும் தங்களின் வீழ்ச்சியைத் தாங்களே தேடிக்கொண்ட வரலாற்றுப் பிழையாகத்தான் இந்த முடிவு அமையும். சாதாரணத் தொண்டனின் குமுறலையும், எச்சரிக்கையையும் மதிக்காத எந்தவொரு தலைமையும் மக்கள் மன்றத்தில் தங்களின் செல்வாக்கை இழந்து, காலப்போக்கில் வரலாற்றின் பக்கங்களில் இருந்து காணாமல் போவது உறுதி என்பதைத் தமிழக வாக்காளர்கள் மிக ஸ்ட்ராங்காக உணர்த்துவார்கள்.