தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் திராவிட முன்னேற்ற கழகம் என்ற பேரியக்கம், தனது ஆளுமையான கொள்கை விளக்கங்களாலும், அதிகாரப்பூர்வமான ஒற்றை அறிக்கை வியூகங்களாலும் மட்டுமே வளர்ந்து நின்ற ஒரு பாரம்பரியமிக்க கட்சியாகும். கருணாநிதி அவர்கள் எதிர்க்கட்சி தலைவராக இருந்த காலகட்டங்களில், தமிழகத்தில் ஏதேனும் ஒரு மக்கள் பிரளயமோ அல்லது சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சினையோ ஏற்பட்டால், அவரிடமிருந்து வரும் அந்த ஒற்றை அறிக்கை ஒட்டுமொத்த ஆளும் வர்க்கத்தையும் அதிர வைக்கும் வல்லமை கொண்டதாக இருந்தது.
எந்தவொரு விவகாரமாக இருந்தாலும், கட்சியின் மூத்த தலைவர்கள் யாராவது ஒருவர் அல்லது தலைமையகம் சார்பில் மிக வலுவான, ஆழமான கருத்துக்கள் மட்டுமே மக்கள் பார்வைக்கு முன்வைக்கப்படும். அந்த ஒரு அறிக்கையிலேயே ஆளும் கட்சியின் அத்தனை தவறுகளும் தோலுரித்து காட்டப்பட்டு, ஒட்டுமொத்த அரசு நிர்வாகமும் அலறி துடிக்கும் அளவிற்கு அரசியல் தார்மீகம் அதன் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும்.
ஆனால், தற்போதைய காலகட்டத்தில் 75 ஆண்டுகால பாரம்பரியம் கொண்ட ஒரு பேரியக்கம், சட்டம் ஒழுங்கு மற்றும் சமூக பிரச்சினைகளை கையாள்வதில் தங்களின் அடிப்படை அரசியல் முதிர்ச்சியை இழந்து வருகிறதோ என்ற பலத்த சந்தேகம் நடுநிலையாளர்கள் மத்தியில் எழுந்துள்ளது. சமீபத்தில் நடைபெற்ற ஒரு சிறுமிக்கு எதிரான கொடூரமான பாலியல் வன்கொடுமை விவகாரத்தில், திமுக தரப்பிலிருந்து வெளிவந்த எதிர்வினைகள் இந்த பலவீனத்தை வெளிச்சம் போட்டு காட்டியுள்ளன. ஒரு முக்கிய பிரச்சினை நடக்கும்போது, ஒட்டுமொத்த கட்சியும் ஒரே குரலில் பேசாமல், ஆளுக்கொரு நேரத்தில் தனித்தனியாக அறிக்கைகளை வாரி இறைப்பது, கட்சியின் ஒருங்கிணைப்பற்ற தன்மையை காட்டுவதாக அரசியல் விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
விவகாரம் வெடித்தவுடன், காலை ஒன்பது மணிக்கு கட்சியின் மூத்த தலைவர்களில் ஒருவரான கனிமொழி ஒரு காட்டமான அறிக்கையை வெளியிடுகிறார். அது வெளியாகி மக்கள் மத்தியில் விவாதிக்கப்படுவதற்குள்ளாகவே, அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில், அதாவது பத்து மணிக்கு உதயநிதி ஸ்டாலின் தரப்பிலிருந்து மற்றொரு அறிக்கை அவசர அவசரமாக பாய்கிறது. இதோடு இந்த விவகாரம் முடிந்தது என்று மக்கள் நினைத்து கொண்டிருக்கும் வேளையில், அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில், சரியாக பதினோரு மணிக்கு கட்சியின் தலைவரும் முன்னாள் முதலமைச்சருமான மு.க.ஸ்டாலின் ஒரு தனிப்பட்ட ஸ்டேட்மெண்ட்டை வெளியிடுகிறார். ஒரே பிரச்சினைக்காக, ஒரே கட்சியைச் சேர்ந்த மூன்று முக்கியப் புள்ளிகள், மணி ஓட்டத்திற்கு ஏத்தபடி வரிசையாக அறிக்கைகளை வெளியிடுவது தமிழக அரசியல் களத்தில் ஒரு விசித்திரமான கூத்தாகப் பார்க்கப்படுகிறது.
இங்கு எழும் மிக முக்கியமான விமர்சனமும், மக்கள் மத்தியில் எழும் கேலியும் என்னவென்றால், இந்த மூன்று அறிக்கைகளை வெளியிட்ட தலைவர்களும் வேறு யாருமல்ல, ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த உறுப்பினர்கள் என்பதுதான். அப்பா, மகன், தங்கச்சி என ஒரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மூன்று பேர், ஒரு மக்கள் பிரச்சினைக்குக் கட்சியின் மற்ற மூத்த தலைவர்களுக்கோ அல்லது அதிகாரப்பூர்வ செய்தித் தொடர்பாளர்களுக்கோ வாய்ப்பளிக்காமல், தங்களுக்குள் நேரத்தைப் பிரித்துக் கொண்டு வரிசையாக அறிக்கை விடுவது “இதெல்லாம் ஒரு கட்சியா?” என்ற ஆழமான கேள்வியை சாமானிய மக்கள் மத்தியிலும் எழுப்பியுள்ளது. ஒரு பொதுப் பிரச்சினைக்கான எதிர்வினையைக் கூடக் குடும்ப உறுப்பினர்களே ஆக்கிரமித்துக் கொள்வது, திமுக இன்னும் குடும்ப அரசியலின் பிடியிலிருந்து விடுபடவில்லை என்பதையே மீண்டும் மீண்டுமாக நிரூபிப்பதாக எதிர்க்கட்சிகள் குற்றம் சாட்டுகின்றன.
எழுபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தமிழக அரசியலைத் தீர்மானித்து, பல தேர்தல்களைக் கண்டு, சவால்களை முறியடித்த ஒரு பேரியக்கத்திற்கு இந்த எளிய, அடிப்படை அரசியல் உத்தி கூடத் தெரியவில்லையா என்று நடுநிலையாளர்கள் வாய்விட்டுச் சிரிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். ஒரு கடுமையான பாலியல் குற்றச்சாட்டு எழும்போது, கட்சியின் தலைமையகத்தின் சார்பில் ஒரே ஒரு அதிகாரப்பூர்வமான, தீர்க்கமான அறிக்கை வந்திருந்தால் அது அந்தப் பிரச்சினைக்கான தீவிரத்தன்மையை கூட்டியிருக்கும். அதை விடுத்து, குடும்ப உறுப்பினர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களின் தனிப்பட்ட இமேஜை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற நோக்கில், அவசர அவசரமாக அடுத்தடுத்து அறிக்கை விடுவது ஒட்டுமொத்த அரசியல் நாகரிகத்திற்கும் பலவீனமாகவே முடிகிறது.
இறுதியாக, கலைஞர் கருணாநிதி காலத்துத் திமுகவின் அந்த கம்பீரமான அரசியல் பாணிக்கும், தற்போதைய குடும்ப உறுப்பினர்களின் அவசரக்கால அறிக்கை அரசியலுக்கும் இடையே இருக்கும் இந்த மாபெரும் வித்தியாசம், கட்சியின் தற்போதைய நிலையைத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது. மக்கள் தங்களின் பாதுகாப்பிற்காக அரசை நோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், டைம் டேபிள் போட்டுக் கொண்டு அறிக்கை விளையாட்டு நடத்துவது வேடிக்கையாகவும், வேதனையாகவும் இருக்கிறது. இந்த ஒரு அடிப்படை அரசியல் முதிர்ச்சியைக் கூடத் திமுக தலைமை மீட்டெடுக்கத் தவறினால், 75 ஆண்டுகாலப் பாரம்பரியம் என்பது வெறும் ஏட்டளவில் மட்டுமே சுருங்கி, மக்கள் மத்தியில் அது ஒரு பெரிய நகைச்சுவையாக மாறிவிடும் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமுமில்லை.