ஜெயலலிதா முதல்வரா இருக்கும்போது சட்டசபைக்கு கருணாநிதி வரமாட்டாரு.. கருணாநிதி முதல்வராக இருக்கும்போது ஜெயலலிதா வரமாட்டாங்க.. அப்படியே வந்தாலும் கையெழுத்து போட்டுட்டு போயிடுவாங்க.. எம்ஜிஆர்- கருணாநிதி காலத்துக்கு அப்புறம் இப்ப தான் சட்டசபை சட்டசபையா இருக்குது.. முதல்வர் விஜய்யும் வர்றாரு.. எதிர்க்கட்சி தலைவர் உதயநிதியும் வர்றாரு.. மக்கள் விஷயத்தை பத்தி பேசுறாங்க.. ஒரு ஆரோக்கியமான மாற்றம்..
தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் கருணாநிதி மற்றும் ஜெயலலிதா ஆகிய இருபெரும் ஆளுமைகள் மாறி மாறி ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்த காலகட்டங்களில், சட்டமன்றச் செயல்பாடுகள் மற்றும் எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களின் பங்கேற்பு என்பது முற்றிலும் வேறுபட்டதொரு அரசியல் கலாச்சாரத்தைக் கொண்டிருந்தது. அன்றைய காலக்கட்டத்தில் இருவரில் ஒருவர் முதலமைச்சராகப் பதவியேற்று அவைக்கு வந்தால், மற்றொருவர் சபை நடவடிக்கைகளைத் தவிர்ப்பது அல்லது அவைக்கு வராமலேயே இருப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர். 1991 ஆம் ஆண்டு ஜெயலலிதா மிகப்பெரிய வெற்றியைப் பெற்று முதலமைச்சரான போது, திமுக தரப்பிலிருந்து அதன் தலைவர் கருணாநிதி மட்டுமே எம்.எல்.ஏ.வாகத் வெற்றிபெற்றிருந்தார். ஆனால், அந்தச் சூழலில் சட்டமன்றத்திற்குச் செல்ல விரும்பாத அவர், தனது சட்டமன்ற உறுப்பினர் பதவியை ராஜினாமா செய்துவிட்டு அவைக்குச் செல்வதைத் முற்றிலுமாகத் தவிர்த்துவிட்டார்.
அதேபோல, 1996 ஆம் ஆண்டு கருணாநிதி முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்ற காலகட்டத்தில், எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்த ஜெயலலிதா சட்டசபைக்கு வருவது மிகவும் அரிதாகவே இருந்தது; அப்படியே எப்போதாவது வந்தாலும் கூட, வருகைப் பதிவேட்டில் கையெழுத்து மட்டும் போட்டுவிட்டு உடனடியாக வெளியேறிவிடுவார். இந்த நிலைதான் அடுத்தடுத்த தேர்தல்களிலும் தொடர்ந்தது; குறிப்பாக, 2006 ஆம் ஆண்டு ஜெயலலிதா எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்தபோதும், கருணாநிதி வெற்றி பெற்று முதல்வரானபோதும் இதே நடைமுறைதான் பின்பற்றப்பட்டது. கருணாநிதி எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்த அந்தத் காலகட்டத்தில், சில குறிப்பிட்ட நாட்களில் மட்டும் பெயரளவுக்கு அவைக்கு வந்து, நடக்கும் நிகழ்வுகளைக் கவனிப்பது போலச் சென்றுவிட்டுப் பல நிமிடங்களிலேயே வெளியேறிவிடுவது வழக்கமாக இருந்தது.
இருபெரும் தலைவர்களின் இந்த நேரடி மல்லுக்கட்டுக் காரணமாக, சட்டமன்றத்தில் ஆளுங்கட்சியும் எதிர்க்கட்சியும் முழுமையான விவாதங்களில் சந்திக்கும் வாய்ப்புகள் பல நேரங்களில் இல்லாமல் போனதுடன், அவை நடவடிக்கைகளும் பல சுவாரஸ்யமான விவாதங்களை இழந்து நின்றன. ஒருவரையொருவர் நேரில் சந்தித்து விவாதிப்பதை விட, பொதுமேடைகளிலும் அறிக்கைகள் மூலமாகவுமே தங்களது அரசியல் விமர்சனங்களை முன்வைப்பதில் தீவிரமாக இருந்தனர். இதனால் சட்டமன்ற ஜனநாயகத்தின் மிக முக்கியக் கூறான ஆக்கபூர்வமான விவாதங்களும், கேள்விகளுக்கான நேரடி பதில்களும் கேள்விக்குறியாகும் சூழலே நீண்ட காலமாகத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது.
ஆனால், தற்போதைய தமிழக அரசியல் களத்தில் அந்தப் பழைய மரபுகள் முற்றிலும் மாறி, முற்றிலும் ஒரு புதிய மற்றும் ஆரோக்கியமான ஜனநாயக முறை வேரூன்றத் தொடங்கியுள்ளது பலரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியுள்ளது. இன்றைய நிலவரப்படி, மாநிலத்தின் முதலமைச்சரும் எதிர்க்கட்சித் தலைவரும் ஆகிய இருவருமே தினந்தோறும் தவறாமல் சட்டமன்ற அவைக்கு வருகை தந்து அமருகின்றனர். அதுமட்டுமின்றி, அவை நடவடிக்கைகள் தொடங்கும் நேரம் முதல் அவை ஒத்திவைக்கப்படும் அல்லது முழுமையாக முடியும் வரை இருக்கையைவிட்டு நகராமல், சபை நடக்கும் ஒட்டுமொத்த நேரத்தையும் கவனித்து வருவது அரசியலில் ஒரு மாபெரும் மாற்றமாகப் பார்க்கப்படுகிறது.
ஒருவரையொருவர் கடுமையான வார்த்தைகளால் விமர்சித்துக் கொள்வதும், குறைகளைக் சுட்டிக்காட்டி வாதாடுவது போன்ற ஜனநாயகத்தின் இயல்பான நிகழ்வுகள் அவையில் அரங்கேறினாலும், இருவரும் சபைக்குத் தொடர்ந்து வந்து முழுமையாக அமர்வது பாராட்டுக்குரியது. பல நீண்ட காலங்களுக்குப் பிறகு, ஆளுங்கட்சியும் எதிர்க்கட்சியும் சம பலத்துடனும் பொறுப்புணர்ச்சியுடனும் சட்டமன்றத்தை எதிர்கொள்ளும் இந்த முறை, தமிழக அரசியலின் தரத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு உயர்த்தியுள்ளது. முந்தைய காலத்துத் தலைவர்களைப் போல இல்லாமல், மக்கள் பிரச்சினைகளுக்குச் சட்டமன்றத்திற்குள்ளேயே தீர்வு காணவும், நேரடி விவாதங்கள் மூலம் தங்கள் பலத்தை நிரூபிக்கவும் தற்போதைய தலைவர்கள் காட்டும் ஆர்வம் மக்களிடையே பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது.
ஒட்டுமொத்தத்தில், கடந்த காலக் கசப்புணர்வுகளையும் மோதல்களையும் கடந்து, இன்றைய சட்டமன்றம் ஒரு ஆரோக்கியமான அரசியல் தளமாக உருவெடுத்துள்ளது தமிழக ஜனநாயகத்திற்கு மிகப்பெரிய பலமாகும். முதலமைச்சரும் எதிர்க்கட்சித் தலைவரும் சபை முடியும் வரை அமர்ந்து விவாதங்களைக் கவனிப்பதும், அவையின் மாண்பைக் காப்பதும் எதிர்காலத் தலைமுறையினருக்குச் சிறந்ததொரு முன்னுதாரணமாக அமையும் என்பதில் எந்தவிதமான ஐயமும் இருக்க முடியாது. பழமைவாதச் சண்டைகளை மறந்து, மக்கள் நலனுக்காகச் சட்டமன்றத்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்தும் இந்தச் சூழல், தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு பொன்னான மாற்றத்தின் அடையாளமாக நிலைபெற்றுள்ளது.