ஜனநாயக அரசியலில் ஒரு மிக முக்கியமான அடிப்படை விதி ஒன்று உள்ளது. ஆளுங்கட்சியின் செயல்பாடுகள் மீது மக்களுக்கு எப்போது அதிருப்தியும் கோபமும் எழுகிறதோ, அப்போதுதான் எதிர்க்கட்சிகள் களத்தில் இறங்கிப் போராட்டம் நடத்த வேண்டும். மக்கள் தங்களின் குறைகளை எதிர்க்கட்சிகள் மூலமாகப் பிரதிபலிக்கவே விரும்புவார்கள். ஆனால், தற்போதைய தமிழக அரசியல் களத்தில், பிரதான எதிர்க்கட்சியான திமுக செய்து கொண்டிருக்கும் அரசியல் முற்றிலும் தலைகீழாக இருக்கிறது. ஒரு புதிய அரசு பதவியேற்று, மக்களிடம் அபரிமிதமான நல்ல பெயரைத் தட்டிச் சென்று கொண்டிருக்கும் இந்தச் சூழ்நிலையில், எதற்கெடுத்தாலும் போராட்டம் என்று திமுக வீதிக்கு வருவது அரசியல் விமர்சகர்களையே ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளது.
தமிழகத்தில் புதிய ஆட்சி அமைந்து சுமார் 50 நாட்களே ஆகியுள்ள நிலையில், மாநிலத்தின் ஒட்டுமொத்த அரசு நிர்வாக அமைப்பிலும் மிகப்பெரிய மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. கோப்புகள் தேங்காமல் உடனுக்குடன் கையெழுத்தாவது, ஊழல் மற்றும் கமிஷன் இல்லாத நிர்வாகம், அமைச்சர்கள் முதல் அதிகாரிகள் வரை அனைவரிடமும் ஏற்பட்டுள்ள ஒரு புதிய வேகம் என ஆட்சியின் செயல்பாடுகளைப் பொதுமக்கள் மனதாரக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எங்குப் பார்த்தாலும் புதிய அரசின் அதிரடி நடவடிக்கைகளைப் பற்றிய நேர்மறையான பேச்சுகள் மட்டுமே பரவலாக எதிரொலித்து வரும் ஒரு பொற்காலமான தொடக்கமாகவே ஆட்சியின் இந்த 50 நாட்கள் பார்க்கப்படுகின்றன.
இப்படி மக்கள் ஒரு அரசை முழுமையாக நம்பி, அதன் நற்செயல்களைக் கொண்டாடும் நேரத்தில், திமுக தேவையற்ற காரணங்களை முன்வைத்து நடத்தும் போராட்டங்கள் மக்கள் மத்தியில் எந்தவிதமான தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தப் போவதில்லை. மாறாக, இதுபோன்ற திணிப்புப் போராட்டங்கள் பொதுமக்களுக்குக் கடும் எரிச்சலை மட்டுமே ஏற்படுத்தும் என்பதே நிதர்சனம். ஆளுங்கட்சி எதையாவது செய்து நல்ல பெயர் வாங்கிவிடுவார்களோ என்ற விரக்தியில், எதிர்க்கட்சி இப்படித் தொடர்ந்து ஆர்ப்பாட்டம் என இறங்குவது, அவர்கள் மீதான அனுதாபத்தை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, அவப்பெயரைத் தான் தேடித்தரும் என்பதை திமுக தலைமை உணராதது பெரிய வியப்பாகவே உள்ளது.
இந்தச் சூழ்நிலையில் தான், திமுகவின் எதிர்காலமாகக் கருதப்படும் உதயநிதி ஸ்டாலினின் அரசியல் முதிர்ச்சி குறித்துப் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. மக்கள் எப்போது ஒரு போராட்டத்தை ஆதரிப்பார்கள், எப்போது புறக்கணிப்பார்கள் என்ற இந்தச் சாதாரண, அடிப்படையான அரசியல் கணக்கு கூடத் தெரியாமல் அவர் எப்படி ஒரு மாபெரும் இயக்கத்தை இனி வழிநடத்தப் போகிறார் என்ற விமர்சனம் வலுத்துள்ளது. கள நிலவரத்தையும் மக்களின் தற்போதைய மனநிலையையும் துல்லியமாகக் கணிக்கத் தவறிய ஒருவரால், எப்படி எதிர்க்கட்சி அரசியலைச் சாதுரியமாகச் செய்ய முடியும் என்ற கேள்வி திமுகவின் அடிமட்டத் தொண்டர்கள் மத்தியிலேயே தற்போது புகைச்சலாக எழுந்துள்ளது.
ஆட்சிக்கு வந்த வெறும் ஐம்பது நாட்களிலேயே ஒரு புதிய அரசு முந்தைய சிஸ்டத்தையே தலைகீழாக மாற்றி, மக்களுக்கான சேவைகளைச் செவ்வனே செய்து வரும்போது, அதை எதிர்க்கிறோம் என்ற பெயரில் அரசியல் செய்வது சொந்தக் கண்ணிலேயே விரலை விட்டு குத்துவதற்குச் சமமாகும். இந்த உண்மையை உணராமல், தோல்வியின் விரக்தியிலும், தங்களுக்கான பிம்பம் சரிந்துவிடும் என்ற பயத்திலும் திமுக செய்யும் இந்த அவசரக்கச்சையான அரசியல் நகர்வுகள், அவர்களை மக்களிடமிருந்து மேலும் அந்நியப்படுத்திவிடும். மக்கள் இப்போது மிகவும் தெளிவாக இருக்கிறார்கள்; எது உண்மையான மக்கள் பிரச்சனைக்காக நடக்கும் போராட்டம், எது அரசியல் காழ்ப்புணர்ச்சிக்காக நடக்கும் போராட்டம் என்பதை அவர்கள் எளிதாகப் பிரித்துப் பார்த்து விடுகிறார்கள்.
ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது, வலுவான ஒரு எதிர்க்கட்சியாகச் செயல்பட வேண்டிய திமுக, சரியான தருணத்திற்காகக் காத்திருக்காமல் வீணாக அவசரப்படுவதாகவே தெரிகிறது. ஆளுங்கட்சி செய்யும் மக்கள் நலப் பணிகளுக்கு இடையூறு விளைவிக்கும் வகையிலான இத்தகைய போராட்டங்கள், ஆளுங்கட்சியின் இமேஜை இன்னும் உயர்த்துமே தவிர, எதிர்க்கட்சிக்கு எந்த அரசியல் லாபத்தையும் தராது. “இப்பப் போய் போராட்டம் பண்றீங்களே பாஸ்… இது உங்களுக்குத் தேவையா?” என்று சாதாரண மக்களே முகம் சுளிக்கும் அளவுக்கு எதிர்க்கட்சியின் அணுகுமுறை மாறியிருப்பது, திமுக தங்களது அரசியல் வியூகங்களை உடனடியாக மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்பதையே ஆணித்தரமாக உணர்த்துகிறது.