தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தல் முடிவுகள் வெளியாகி, ஆளுங்கட்சியாக இருந்த திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் எதிர்பாராத தோல்வியைச் சந்தித்ததைத் தொடர்ந்து, அக்கட்சியின் தலைவர் மு.க.ஸ்டாலின் அவர்கள் தோல்விக்கான காரணங்களை ஆராய 234 தொகுதிகளுக்கும் ஆய்வுக் குழுக்களை அனுப்ப உத்தரவிட்டுள்ளார். தேர்தல் சறுக்கலுக்குப் பொறுப்பேற்றுள்ள தலைமை, தொண்டர்கள் மற்றும் பொதுமக்களின் உண்மையான மனநிலையைக் கண்டறிந்து 20 நாட்களுக்குள் அறிக்கை சமர்ப்பிக்குமாறு இந்தக் குழுக்களுக்கு அறிவுறுத்தியுள்ளது. இருப்பினும், கட்சியின் இந்த அதிரடி நகர்வு அடிமட்டத் தொண்டர்கள் மத்தியில் பலத்த கேள்விகளையும், சமூக வலைத்தளங்களில் கடுமையான விவாதங்களையும் எழுப்பியுள்ளது.
தேர்தல் தோல்வியின் பின்னணியை ஆராயத் தொகுதி வாரியாகக் குழுக்களை அனுப்புவது என்பது காலங்காலமாகப் பின்பற்றப்படும் ஒரு வழக்கமான அரசியல் சடங்கே தவிர, இதனால் எந்தவொரு உண்மையான மாற்றமும் ஏற்பட்டுவிடப் போவதில்லை என்ற விமர்சனம் தொண்டர்களிடமிருந்தே எழுந்துள்ளது. இந்தத் தோல்விக்கான காரணங்கள் என்ன என்பது ஒட்டுமொத்தத் தமிழ்நாட்டிற்கும் தெரிந்திருக்கும் போது, அதை மீண்டும் ஆய்வு செய்வதற்குப் புதிய குழுக்கள் தேவையா என்ற கேள்வி நியாயமானதே. கட்சியின் உயர்மட்டக் குழுவினர் கள நிலவரங்களைத் துல்லியமாக அறியாமல் இல்லை; மாறாக, அவர்கள் கண்ணெதிரே இருக்கும் தவறுகளை ஒப்புக்கொண்டு அவற்றைச் சரி செய்யத் துணியாததே இத்தகையப் பாரிய வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்பதைத் தலைமை முதலில் உணர்வது அவசியமாகிறது.
கட்சியின் அடிமட்டத் தொண்டர்கள் மற்றும் பொதுமக்களின் பிரதானக் குற்றச்சாட்டாக இருப்பது, கட்சியில் அண்மைக்காலமாக மேலோங்கியுள்ள வாரிசு அரசியல் போக்கு ஆகும். உதயநிதி ஸ்டாலின் அவர்களுக்குக் கட்சியில் வழங்கப்பட்ட அதீத முக்கியத்துவமும், மிகக் குறுகிய காலத்திற்குள் அவருக்கு அளிக்கப்பட்ட உயரிய பொறுப்புகளும் பாரம்பரியமிக்கப் பழைய தொண்டர்களிடையே பெரும் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியிருந்தன. கட்சியின் வளர்ச்சிக்காகப் பல தசாப்தங்களாக உழைத்த மூத்த தலைவர்கள் புறந்தள்ளப்பட்டு, வாரிசு என்ற ஒற்றை அடையாளத்திற்காக மட்டுமே பதவிகள் வாரி வழங்கப்பட்டதை வாக்காளர்கள் சகித்துக் கொள்ளவில்லை. உதயநிதி ஸ்டாலின் அவர்களை ஒரு சாதாரணத் தொண்டராக மாற்றியமைப்பதோ அல்லது வாரிசு அரசியலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதோ மட்டுமே கட்சிக்கு மீண்டும் ஒரு புத்துயிரைத் தரக்கூடும்.
இதற்கெல்லாம் மேலாக, ஆளுங்கட்சித் தலைமையைச் சுற்றி எப்போதுமே ஒரு குறிப்பிட்ட ‘ஜால்ரா’ அடிக்கும் கும்பல் சூழ்ந்திருப்பது கட்சியின் மிகப்பெரிய பலவீனமாக உருவெடுத்துள்ளது. கள நிலவரத்தையோ அல்லது மக்கள் மத்தியில் நிலவும் உண்மையான அதிருப்தியையோ தலைமைக்குக் கொண்டு சேர்க்காமல், “எல்லாம் நன்மையாகவே நடக்கிறது” என்ற ஒரு மாய பிம்பத்தைத் தலைவர்கள் மத்தியில் கட்டமைப்பதையே இந்தக் கும்பல் தங்களின் முதன்மைப் பணியாகக் கொண்டிருந்தது. இத்தகைய துதிபாடும் கலாச்சாரத்தின் காரணமாக, அரசு மருத்துவமனைகளில் நிலவிய லஞ்ச ஊழல்கள் மற்றும் நிர்வாக மெத்தனங்கள் போன்ற அடிமட்டப் பிரச்சினைகள் தலைமையின் கவனத்திற்குச் செல்லாமல் முழுமையாக மறைக்கப்பட்டன. தங்களின் சுயலாபத்திற்காக உண்மைகளை மூடிமறைக்கும் இத்தகைய ஜால்ரா கூட்டத்தை விரட்டியடிப்பதே சுயபரிசோதனையின் முதல் படியாக இருக்க வேண்டும்.
ஒரு கட்சியின் பலமே அதன் தலைவர்கள் மக்களையும், தொண்டர்களையும் நேரடியாகச் சந்திப்பதில் தான் அடங்கியுள்ளது. ஆனால், கடந்த ஐந்து ஆண்டு கால ஆட்சியில் உயர்மட்டத் தலைவர்களுக்கும் அடிமட்டத் தொண்டர்களுக்கும் இடையேயான இடைவெளி முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு அதிகரித்துக் காணப்பட்டது. இடைத்தரகர்களையும், அதிகாரிகளையும் மட்டுமே நம்பிக் கொண்டு அரசியல் பயணத்தைத் தொடர முற்பட்டதன் விளைவைத்தான் இன்று திமுக அறுவடை செய்து கொண்டிருக்கிறது. தலைமை நேரடியாகத் தொண்டர்களைச் சந்தித்து அவர்களின் கசப்பான விமர்சனங்களைக் கேட்கத் தயாராக இல்லாத வரை, எந்தவொரு ஆய்வுக் குழுவாலும் கட்சிக்கு உண்மையான தகவல்களையோ அல்லது தீர்வுகளையோ வழங்கிவிட முடியாது.
இறுதியாக, திமுகவின் இந்தத் தேர்தல் வீழ்ச்சி என்பது வெறும் தற்காலிகப் பின்னடைவு அல்ல; அது கட்சியின் கொள்கைகளிலும் செயல்பாடுகளிலும் மக்கள் விரும்பிய ஒரு மிகத் தெளிவான மாற்றத்தின் வெளிப்பாடாகும். கடந்த காலப் பெருமைகளைப் பேசிக் கொண்டும், ஆய்வுக் குழுக்களின் வெற்று அறிக்கைகளை நம்பிக் கொண்டும் காலத்தைக் கடத்த முற்பட்டால், அது திராவிடப் பாரம்பரியக் கட்சியை அரசியல் வரைபடத்திலிருந்தே காணாமல் போகச் செய்துவிடும். தலைவர்கள் தங்களின் தவறுகளைத் துணிச்சலோடு ஒப்புக்கொண்டு, வாரிசு அரசியலையும் துதிபாடும் கூட்டத்தையும் ஒழித்துக்கட்டி, மக்களின் உண்மையான தேவைகளை நோக்கித் தங்களை மாற்றியமைத்துக் கொள்ளாத வரை, தமிழ்நாட்டு மக்கள் தங்களின் கடுமையான தீர்ப்புகளைத் தொடர்ந்து கொண்டே தான் இருப்பார்கள்.