இயற்கையை மீறி மனிதன் செய்ற வேலையினால என்ன ஆகும்ன்னு இன்னிக்கு நேபாளம் காட்டிருச்சு.. இப்படித்தான் பரந்தூர்ல நீர் ஆதாரங்களை அழித்து விமான நிலையம் கட்டினா, நாளைக்கு சென்னைக்கே ஆபத்து.. மனிதர்களின் உயிர் முக்கியம்.. உயிரை விட விமான நிலையம் பெருசா? தொழில் வளர்ச்சி பெருசா? இயற்கையை மனிதன் என்றைக்கும் பகைக்க கூடாது.. இயற்கை ஒரே ஒரு சதவீதம் கொந்தளிச்சா கூட மனித இனமே அழிஞ்சிடும்…
நேபாளத்தில் ஏற்பட்டுள்ள திடீர் வெள்ளப் பேரழிவு, இயற்கையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் மனிதன் மேற்கொள்ளும் செயல்களின் விளைவுகள் எவ்வளவு மோசமாக இருக்கக்கூடும் என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை உணர்த்தியிருக்கிறது. இமயமலைப் பகுதியில் பனிப்பாறை சரிவு காரணமாக ஏற்பட்ட இந்தப் பேரழிவில் நூற்றுக்கணக்கானோர் உயிரிழந்துள்ளதுடன், ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோர் காணாமல் போயிருப்பதாக சமீபத்திய தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. குடியிருப்புகள், சாலைகள், பாலங்கள் என பல கட்டமைப்புகளும் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டுள்ளன.
இது இயற்கையின் கோபம் என்று மட்டும் கடந்து சென்றுவிட முடியாது. காலநிலை மாற்றம், பனிப்பாறைகள் உருகுதல், சுற்றுச்சூழல் சமநிலை பாதிப்பு போன்றவை இத்தகைய தீவிர நிகழ்வுகளின் அபாயத்தை அதிகரித்து வருவதாக நிபுணர்கள் எச்சரித்து வருகின்றனர். இயற்கை எப்போதும் மனிதனின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதில்லை. நாம் உருவாக்கும் சாலைகள், பாலங்கள், கட்டடங்கள், விமான நிலையங்கள் எல்லாம் வளர்ச்சியின் அடையாளங்களாக இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றுக்காக இயற்கையின் அடிப்படை அமைப்புகளை அழித்துவிட்டால், அதே வளர்ச்சி ஒருநாள் நமக்கே ஆபத்தாக மாறிவிடும்.
இதனால்தான் சென்னையின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி பேசும்போது பரந்தூர் விவகாரத்தையும் கவனமாக அணுக வேண்டியுள்ளது. பரந்தூர் விமான நிலையத் திட்டம் குறித்து நீர்நிலைகள், வெள்ளநீர் செல்லும் இயற்கையான பாதைகள், விவசாய நிலங்கள் பாதிக்கப்படலாம் என்ற கவலைகள் தொடர்ந்து முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. சில ஆய்வுகளும் அந்தப் பகுதியில் உள்ள நீர்நிலைகள் மழைநீரை சேமித்து வெள்ளப்பெருக்கை கட்டுப்படுத்துவதில் முக்கிய பங்கு வகிப்பதாக சுட்டிக்காட்டியுள்ளன.
விமான நிலையம் வேண்டும் என்பதில் தவறு இல்லை. சென்னையின் வளர்ச்சிக்கும், தொழில் முதலீடுகளுக்கும், வேலைவாய்ப்புகளுக்கும் நவீன விமான நிலையம் முக்கியமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு திட்டத்தை செயல்படுத்தும்போது, “எவ்வளவு பெரிய கட்டடத்தை கட்டப் போகிறோம்?” என்பதைக் காட்டிலும் “அதனால் இயற்கைக்கு எவ்வளவு பாதிப்பு ஏற்படும்?” என்பதுதான் முதலில் கேட்கப்பட வேண்டிய கேள்வி. மாற்று இடங்கள் இருக்கிறதா, நீர்நிலைகளைப் பாதுகாத்தபடி திட்டத்தை அமைக்க முடியுமா, எதிர்கால வெள்ள அபாயத்தை அறிவியல் ரீதியாக கணக்கிட்டுள்ளோமா என்பதற்கு தெளிவான பதில் தேவை.
ஏனென்றால் ஒரு விமான நிலையத்தை மாற்றியமைக்க முடியும்; ஒரு சாலையை வேறு இடத்தில் அமைக்க முடியும்; ஒரு கட்டடத்தை இடித்துவிட்டு மீண்டும் கட்டவும் முடியும். ஆனால் அழிக்கப்பட்ட ஏரி, குளம், சதுப்பு நிலம் போன்ற இயற்கை அமைப்புகளை அதே நிலையில் மீண்டும் உருவாக்குவது அவ்வளவு எளிதல்ல. குறிப்பாக சென்னையைப் போன்ற வெள்ளம் மற்றும் வறட்சி இரண்டையும் எதிர்கொள்ளும் நகரத்திற்கு நீர்நிலைகள் வெறும் நிலப்பரப்புகள் அல்ல; அவை நகரத்தின் இயற்கையான பாதுகாப்புக் கட்டமைப்புகள்.
மனிதனுக்கு வளர்ச்சி தேவை; ஆனால் அந்த வளர்ச்சி மனித உயிரையே பணயம் வைத்து இருக்கக்கூடாது. விமான நிலையம் முக்கியமா? மனித உயிர் முக்கியமா? என்ற கேள்வியை எதிரெதிராக நிறுத்த வேண்டிய நிலையே வரக்கூடாது. வளர்ச்சியும் இயற்கைப் பாதுகாப்பும் ஒன்றாகச் செல்லும் பாதையைத்தான் நாம் தேட வேண்டும். இயற்கையை வென்றுவிட்டோம் என்று மனிதன் நினைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், இயற்கை தனது சக்தியை நினைவூட்டுகிறது. நேபாளம் இன்று கொடுத்திருக்கும் எச்சரிக்கையை சென்னையும், தமிழகமும், இந்தியாவும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய நேரம் இது.