உண்மையாகிறதா பகைவனை உறவாடி கெடு என்ற பழமொழி.. திமுகவை எதிர்த்த மக்கள் நல கூட்டணி கட்சிகள் ஒவ்வொன்றாக அழிகிறதா? மதிமுகவுக்கு 1 சீட், கம்யூனிஸ்ட்களுக்கு தலா 5, விசிகவுக்கு 5 அல்லது 6.. தேமுதிகவுக்கு ஒரு ராஜ்யசபா சீட் மட்டும்.. திமுகவை எதிர்த்து கூட்டணி அமைத்தவர்கள் இன்று திமுகவுக்கு அடிமையாகி விட்டார்களா?

தமிழக அரசியலில் “பகைவனை உறவாடி கெடு” என்ற பழமொழி தற்போது ஆளும் திராவிட முன்னேற்ற கழகத்தின் வியூகங்களுக்கு பொருத்தமாக இருக்குமோ என்ற விவாதம் அரசியல் தளங்களில் சூடுபிடித்துள்ளது. 2016-ம் ஆண்டு சட்டப்பேரவை தேர்தலின் போது திமுக மற்றும் அதிமுக ஆகிய இரு பெரும் துருவங்களுக்கு மாற்றாக “மக்கள் நலக் கூட்டணி” என்ற பெயரில் ஒரு வலுவான மூன்றாவது அணி உருவானது. வைகோ, திருமாவளவன் மற்றும் இடதுசாரித் தலைவர்கள் ஒன்றிணைந்து திமுகவின் வெற்றி வாய்ப்பை தடுத்த அந்தச் சூழல், இன்று தலைகீழாக மாறியுள்ளது. அன்று திமுகவை வீழ்த்த சபதமேற்ற அதே தலைவர்கள், இன்று அதே திமுகவின் கூட்டணியில் தங்களின் அரசியல் அடையாளத்தை தொலைத்துவிட்டு தனித்தன்மையையும் இழந்துள்ளனர்.

இந்த மாற்றத்தின் முதல் பலியாக மதிமுக பார்க்கப்படுகிறது. ஒரு காலத்தில் திமுகவையே உலுக்கிய வைகோவின் பேச்சாற்றலும் செல்வாக்கும், இன்று ஒரே ஒரு தொகுதி என்ற நிலைக்கு சுருங்கிவிட்டது பரிதாபத்திற்குரியது. அதுவும் சொந்த சின்னமான பம்பரத்தை இழந்து, உதயசூரியன் சின்னத்திலேயே போட்டியிட வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு மதிமுக தள்ளப்பட்டிருப்பது அக்கட்சியின் எதிர்காலத்தையே கேள்விக்குறியாக்கியுள்ளது. “பகைவனைத் நண்பனாக்கி, பின் அவனை பலவீனப்படுத்துவது” என்ற ராஜதந்திரத்தின் அடிப்படையில், மதிமுகவின் வாக்கு வங்கியை திமுக மெல்ல மெல்ல தன்வசப்படுத்தி கொண்டதோ என்ற ஐயம் அக்கட்சி தொண்டர்களிடையே எழுந்துள்ளது.

இடதுசாரி கட்சிகளான இந்திய கம்யூனிஸ்ட் மற்றும் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் நிலையும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. ஒரு காலத்தில் தமிழகத்தின் தொழிற்சங்க மற்றும் விவசாய பகுதிகளில் தனிப்பெரும் சக்தியாக விளங்கிய கம்யூனிஸ்ட்களுக்கு, தற்போது தலா ஐந்து தொகுதிகள் மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. தேசிய அளவில் தங்களின் இருப்பை நிலைநிறுத்தி கொள்ள திமுக போன்ற மாநில கட்சிகளின் தயவை நாட வேண்டிய சூழல் அவர்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ளது. தங்களின் கொள்கைகளில் சமரசம் செய்து கொண்டு, மிக குறைந்த தொகுதிகளுக்காக திராவிட கட்சிகளின் நிழலில் ஒதுங்குவது, இடதுசாரி இயக்கங்களின் வளர்ச்சியை பாதிப்பதோடு, அவற்றை திமுகவின் ஒரு அங்கமாகவே மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது.

விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி இந்த வரிசையில் சற்றுத் தனித்துவமாக தெரிந்தாலும், அவர்களுக்கும் ஐந்து அல்லது ஆறு தொகுதிகளுக்கு மேல் வழங்க திமுக முன்வரவில்லை என்பது கவனிக்கத்தக்கது. அண்ணல் அம்பேத்கரின் கொள்கைகளையும், சமத்துவ அரசியலையும் பேசும் விசிக, தேர்தல் அரசியலில் தொகுதிகளுக்காக திமுகவிடம் மண்டியிட வேண்டிய சூழல் நிலவுகிறது. திருமாவளவன் போன்ற ஒரு வலிமையான தலைவர் இருந்தும், கூட்டணியில் ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்கு மேல் வளரவிடாமல் தடுத்திருப்பது, திமுகவின் நுணுக்கமான அரசியல் நகர்வாகவே பார்க்கப்படுகிறது. தங்களின் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுக்கும் அதே வேளையில், கூட்டணியை விட்டு வெளியேற முடியாத ஒரு இக்கட்டான சூழலில் விசிக சிக்கியுள்ளது.

மறுபுறம், தேமுதிகவின் நிலைமை இன்னும் ஒரு படி மேலே போய், ஒரு ராஜ்யசபா சீட்டோடு தனது பேரத்தை நிறுத்தி கொள்ளும் நிலைக்கு வந்துள்ளது. விஜயகாந்த் இருந்த காலத்தில் “கிங் மேக்கராக” வலம் வந்த ஒரு கட்சி, இன்று தங்களின் அரசியல் இருப்பை உறுதி செய்ய திராவிட கட்சிகளிடம் பேரம் பேசும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளது. மக்கள் நல கூட்டணியில் இருந்த மற்ற கட்சிகளை போலவே, தேமுதிகவும் காலப்போக்கில் தனது செல்வாக்கை இழந்து, திமுகவின் வியூகத்தில் சிக்குண்டு விட்டது. பகையை மறந்து உறவாட வந்தவர்களை, அவர்களின் அரசியல் சக்தியை மழுங்க செய்வதன் மூலம் திமுக தனது மேலாதிக்கத்தை நிலைநாட்டி வருகிறது என்ற விமர்சனத்தைத் தவிர்க்க முடியாது.

ஒட்டுமொத்தமாக பார்க்கையில், திமுகவை ஒரு காலத்தில் கடுமையாக எதிர்த்து நின்ற அனைத்து கட்சிகளும் இன்று அதன் குடைக்குள் அடைக்கலமாகிவிட்டன. “உறவாடி கெடுத்தல்” என்பது திட்டமிட்டு செய்யப்படுகிறதா அல்லது காலத்தின் கட்டாயமா என்பது விவாதத்திற்குரியது என்றாலும், முடிவுகள் இந்த கட்சிகளுக்கு சாதகமாக இல்லை என்பது நிதர்சனம். மாற்றத்தை விரும்பும் வாக்காளர்களுக்கு ஒரு மாற்றுப்பாதையை காட்ட வேண்டிய தலைவர்கள், இன்று தங்களின் அரசியல் வாழ்விற்காக திமுகவிற்கு அடிமையாகி” விட்டார்களோ என்ற ஆதங்கம் நடுநிலைமையாளர்களிடையே எழுந்துள்ளது. இந்த அரசியல் சூழல் தமிழகத்தில் ஒரு வலுவான எதிர்க்கட்சி அல்லது மூன்றாவது அணியின் உருவாக்கத்தை சிதைத்து, மீண்டும் இருமுனை போட்டிக்கே வழிவகுத்துள்ளது.

Leave a Comment