அபிஜித் இனிமேல் வாழ்க்கையில் இண்டர்வியூவே கொடுக்க மாட்டாரு.. வாங்குன அடி அப்படி.. இளம்பிரதமர் வேண்டும் என்று சொன்ன அபிஜித்தை மடக்கி மடக்கி கேள்வி கேட்ட ரிப்போர்ட்டர்.. பதில் சொல்ல முடியாமல் திணறிய அபிஜித்.. போராட்டம் செய்றது ரொம்ப ஈசி அபிஜித்.. பிரதமர் பதவியில் உட்கார்ந்து ஒரு நாட்டை ஆட்சி செய்றது அவ்வளவு ஈசி இல்லை..
ஊடக விவாத மேடைகளில் நடுநிலையான கேள்விகளை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திணறும் நபர்களின் நிலைமை குறித்த விவாதங்கள் தற்போது சமூக வலைதளங்களில் வைரலாகி வருகின்றன. ஊடக விவாதங்களில் பங்கேற்கும் சில அரசியல் விமர்சகர்கள் அல்லது செயற்பாட்டாளர்கள், தாங்கள் முன்வைக்கும் வாதங்களுக்கு வலுவான ஆதாரங்களோ அல்லது மாற்றுத் தீர்வுகளோ இல்லாமல் வெறும் மேலோட்டமான கருத்துக்களை மட்டுமே பேசுவது வாடிக்கையாகிவிட்டது. அப்படிப்பட்ட ஒரு நேரடி மற்றும் அனல் பறக்கும் தொலைக்காட்சி விவாதம்தான் தற்போது அரசியல் அரங்கில் பேசுபொருளாக மாறியுள்ளது. நாட்டின் தலைமைப் பதவி மற்றும் தலைவர்களின் வயது குறித்த கேள்விகளை எழுப்பும் நபர்கள், அதற்கு நேர்மையான மற்றும் ஆழமான குறுக்குக் கேள்விகளைச் சந்திக்கும்போது எந்த அளவுக்குத் தங்களின் பிடியை இழக்கிறார்கள் என்பதை இந்தச் சம்பவம் அப்பட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியுள்ளது.
விவாதத்தின் தொடக்கத்தில், நாட்டின் தலைமைப் பொறுப்பில் உள்ளவர்களின் வயது மற்றும் இளைஞர்களின் பிரதிநிதித்துவம் குறித்துப் பேசிய அபிஜித், எழுபது வயதைக் கடந்தவர்கள் நாட்டின் தலைவராக இருக்கத் தகுதியற்றவர்கள் என்ற வாதத்தை முன்வைத்தார். இத்தனை கோடி இளம் மக்கள் வாழும் நாட்டில், வயதானவர்கள் எப்படி அவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்ற வாதத்தை அவர் தீவிரமாக முன்னெடுத்தார். ஆனால், ஜனநாயக முறையில் மூன்று முறை தொடர்ச்சியாகத் தேர்தல் களம் கண்டு, கோடிக்கணக்கான மக்களின் தெளிவான தீர்ப்பைப் பெற்று ஆட்சியைப் பிடித்த ஒரு தலைவரைப் பற்றிப் பேசும்போது, வெறும் வயது மற்றும் தோற்றத்தை மட்டும் அடிப்படையாக வைத்துத் தகுதியைத் தீர்மானிக்க முடியாது என்ற அழுத்தமான எதிர்வாதம் அங்கு முன்வைக்கப்பட்டது.
சமூக ஊடகங்களின் பயன்பாடு மற்றும் இன்ஃப்ளூயன்சர் கலாச்சாரம் குறித்தும் விவாதத்தில் காரசாரமான விவாதங்கள் அரங்கேறின. தலைவர்கள் நவீன தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி இளைஞர்களுடன் இணைவதை விமர்சிப்பவர்கள், தாங்களும் அதே சமூக வலைதளங்களின் மூலமாகத்தான் பிரபலம் அடைந்தோம் என்பதை வசதியாக மறந்துவிடுவதை அபிஜித் எதிர்கொண்டபோது பதிலளிக்கத் திணறினார். மேலும், தனிப்பட்ட முறையில் ஒரு கட்சி சார்ந்த பின்னணியில் நீண்ட காலம் இயங்கியவர்கள், தங்களுக்குச் சாதகமான சூழலில் ஒரு முறையையும், மற்ற நேரங்களில் வேறொரு முறையையும் அளவுகோலாக வைப்பதின் முரண்பாடுகளும் அங்கே சுட்டிக்காட்டப்பட்டன. விமர்சனங்கள் வைப்பது எளிது என்றாலும், எதிர்க்கட்சிகள் அல்லது விமர்சகர்கள் தரப்பிலிருந்து நாட்டின் நிர்வாகத்தைக் கையாளக்கூடிய தகுதியான மாற்றுத் தலைவர்களைப் பற்றிய கேள்விகள் எழும்போது அந்த வாதங்கள் பலவீனமடைந்துவிடுகின்றன.
நாட்டின் வேலைவாயின்மை மற்றும் போட்டித் தேர்வு வினாத்தாள் கசிவு போன்ற தீவிரமான மற்றும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய பிரச்சினைகள் விவாதிக்கப்பட்ட அதே வேளையில், மறுபுறம் கோடிக்கணக்கான மக்களுக்குச் சென்று சேர்ந்துள்ள நலத்திட்டங்கள், ஏழைகளின் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்திய உள்கட்டமைப்பு மாற்றங்கள் போன்றவற்றுக்குரிய அங்கீகாரத்தையும் வழங்க வேண்டும் என்ற நியாயமான கோரிக்கை முன்வைக்கப்பட்டது. குறைகளை மட்டும் சுட்டிக்காட்டிவிட்டு, அரசு செய்த ஆக்கபூர்வமான பணிகளை மூடி மறைப்பது எந்த வகையிலும் ஒரு ஆரோக்கியமான அரசியல் விமர்சனமாக இருக்க முடியாது என்பதை அந்த விவாதம் தெளிவாக உணர்த்தியது. வெறுமனே விரக்தியை விதைப்பதும், சமூக வலைதளங்களில் சத்தமாகப் பேசுவதும் ஒருபோதும் அரசாங்கத்தை நடத்திவிட முடியாது என்ற யதார்த்தமான பாடம் அங்கே பதிவு செய்யப்பட்டது.
வெறும் கோஷங்களை எழுப்புவதற்கும், நாட்டின் மிகக் கடினமான நிர்வாகக் கட்டமைப்பு, தேசிய பாதுகாப்பு மற்றும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் தொகையைக் கொண்ட மாநிலங்களை நிர்வகிப்பதற்கும் இடையேயான இடைவெளி மிகப்பபெரியது. மாற்றுத் தலைமையை உருவாக்க வேண்டும் என்று வாதிடுபவர்கள், அதற்குத் தேவையான தகுதிகளையும், மக்களின் தொடர்ச்சியான நம்பிக்கையையும் எந்த அளவுக்குப் பெற்றுள்ளார்கள் என்ற கேள்விக்கு அவர்களிடம் உறுதியான பதில் இருப்பதில்லை. பல தேர்தல்களைச் சந்தித்து, மக்களின் நன்மதிப்பைப் பெற்று அதிகாரத்திற்கு வந்தவர்களை வெறும் தத்துவார்த்த வாதங்களால் மட்டும் எளிதில் நிராகரித்துவிட முடியாது என்பதை ஜனநாயகத்தின் தேர்தல் முடிவுகள் காலம் காலமாக உணர்த்தி வருகின்றன.
இறுதியில், எந்தவொரு கடினமான குறுக்குக் கேள்விக்கும் நேரிடையாகப் பதிலளிக்க முடியாமல், தன் வாதங்களின் பலவீனத்தை உணர்ந்து அந்தப் பேட்டியாளர் மேலும் விவாதிக்கத் தயங்கி நின்ற தருணம் ஊடகவியலாளர்களின் கூர்மையான பார்வையை வெளிப்படுத்தியது. ஜனநாயகம் என்பது சிலரின் உரத்த குரல்களால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக அமைதியாக வாக்களிக்கும் பாமர மக்களின் தீர்ப்பே இறுதியானது என்ற உண்மையை இந்தச் சம்பவம் மீண்டும் ஒருமுறை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. தங்களது சொந்த அரசியல் விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு ஏற்ப நியாயங்களை மாற்றிக் கொள்பவர்கள், ஊடகங்களின் நேரடி விவாதங்களில் தங்களின் வாதங்களுக்கு வலுவான ஆதாரங்கள் இல்லாமல் எப்படித் தடுமாறுவார்கள் என்பதற்கு இந்தச் சந்திப்பு ஒரு சிறந்த சான்றாக அமைந்தது.