சட்டசபையில் திமுககாரங்க நார்மலாகவே ஒன்னுன்னா நாலு பேசுவாங்க.. ஆதவ் அர்ஜூனா அவர்களை சீண்டிவிட்டு 40 பேச வைக்கிறார்.. திமுகவினர் அவர்கள் பேச்சில் இருந்தே மக்கள் மத்தியில் அம்பலப்படுகிறார்கள்.. தவெக திட்டம் போட்டே திமுகவை எக்ஸ்போஸ் செய்கிறதோ? விரித்த வலையில் விழுகிறதோ? இந்த தவெகவை பார்த்தா தற்குறிகள்ன்னு சொன்னீங்க.. இப்ப புரியுதா தவெக எப்படி அரசியல் படிச்சிருக்காங்கன்னு…
சட்டசபையில் திமுகவினர் வழக்கமாக ஒரு கேள்விக்கு ஒரு விஷயத்தை சொல்ல வந்தால் நான்கு விஷயங்களைப் பேசிவிட்டு கடந்து செல்வார்கள் என்ற விமர்சனம் இருக்கிறது. ஆனால் இப்போது அவர்களைத் தொடர்ந்து பேச வைக்கும் ஒரு அரசியல் சூழல் உருவாகியிருக்கிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. குறிப்பாக ஆதவ் அர்ஜூனா போன்றவர்கள் நேரடியாக கேள்விகளை முன்வைத்து சீண்டும்போது, அதற்கு பதில் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தில் திமுகவினர் தங்களது நிலைப்பாட்டை விரிவாக விளக்க வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது. இதனால் முன்பு சில வார்த்தைகளில் முடித்திருக்க வேண்டிய விவாதம், நீண்ட பதிலாக மாறுகிறது. அந்தப் பதில்களில் இடம்பெறும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் எதிர்க்கட்சிகளுக்கும், பொதுமக்களுக்கும் அரசியல் ஆய்வுக்கான பொருளாக மாறுகிறது.
இதுதான் தவெக அரசியல் அணுகுமுறையின் ஒரு முக்கியமான கோணமாக இருக்கலாம் என்று அதன் ஆதரவாளர்கள் கருதுகின்றனர். எதிரணியினர் பேசக்கூடாது என்று தடுப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் அதிகமாகப் பேசும் சூழலை உருவாக்கி, அவர்களுடைய சொந்த வார்த்தைகளிலேயே அவர்களை மக்கள் முன் நிறுத்துவது ஒரு வேறுபட்ட அரசியல் உத்தியாக பார்க்கப்படுகிறது. “நீங்களே பேசுங்கள்; நீங்கள் சொல்வதிலிருந்தே மக்கள் முடிவு செய்யட்டும்” என்ற அணுகுமுறைதான் இங்கே செயல்படுகிறதா என்ற விவாதமும் உருவாகியுள்ளது. அரசியலில் சில நேரங்களில் ஒரு குற்றச்சாட்டை முன்வைப்பதைவிட, எதிராளியை நீண்ட நேரம் பேச வைப்பது அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.
இதில் ஆதவ் அர்ஜூனாவின் அரசியல் செயல்பாடும் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. ஒரு கேள்வியை சாதாரணமாக கேட்பதைவிட, எதிரணியினர் பதில் சொல்ல வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்படும் வகையில் கேள்வியை அமைப்பது அரசியல் விவாதத்தில் முக்கியமான ஆயுதமாக மாறலாம். திமுகவினர் பதிலளிக்கும்போது புதிய கேள்விகள் உருவாகின்றன; அந்தக் கேள்விகளுக்கு மீண்டும் விளக்கம் அளிக்க வேண்டிய சூழல் வருகிறது. இப்படியாக ஒரு விவாதம் நீளும்போது, ஆரம்பத்தில் பேசப்படாத பல விஷயங்கள்கூட பொதுவெளிக்கு வந்து விடுகின்றன. அதனால் “சீண்டுவது” என்பது வெறும் வார்த்தைப் போர் அல்ல; திட்டமிட்ட அரசியல் communication strategy-யாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.
ஒரு கட்சி எதிரணியை விமர்சிப்பது சாதாரண அரசியல் நடைமுறைதான். ஆனால் எதிரணியே தொடர்ந்து விளக்கம் அளிக்க வேண்டிய நிலைக்கு வந்தால், அரசியல் களத்தின் கட்டுப்பாடு யாரிடம் இருக்கிறது என்ற கேள்வி எழும். தவெக ஆதரவாளர்கள் முன்வைக்கும் வாதம் இதுதான்: “நாங்கள் குறைவாகப் பேசுகிறோம்; நீங்கள் அதிகமாகப் பேசுகிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் மக்கள் கவனிக்கிறார்கள்.” இந்த உத்தி உண்மையில் திட்டமிட்டதா அல்லது சட்டசபை விவாதத்தின் இயல்பான விளைவா என்பதை உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஆனால், அரசியல் எதிரிகளை அவர்கள் சொந்த பதில்களால் மதிப்பிட வைக்கும் சூழல் உருவாகிறது என்பது மறுக்க முடியாத விவாதப் புள்ளியாக உள்ளது.
“தவெகவை தற்குறிகள் என்று நினைத்தீர்களே… இப்போது எப்படி அரசியல் படித்திருக்கிறார்கள் என்று புரிகிறதா?” என்ற கேள்வி இதனால்தான் அரசியல் விவாதத்தில் மாஸ் வசனமாக மாறுகிறது. புதிய கட்சி என்பதால் அரசியல் அனுபவம் குறைவு என்று நினைப்பது ஒரு கணிப்பு மட்டுமே. அரசியல் என்பது பல ஆண்டுகள் பதவியில் இருந்ததால்தான் வரும் ஒன்றல்ல; எதிரணியின் பலவீனத்தை புரிந்து கொண்டு, சரியான நேரத்தில் சரியான கேள்வியை எழுப்புவதும் அரசியல் புத்திசாலித்தனத்தின் ஒரு பகுதிதான். சட்டசபை விவாதங்களைப் பயன்படுத்தி தங்களது அரசியல் இடத்தை உருவாக்க தவெக முயற்சி செய்கிறதா என்பதுதான் இப்போது கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்.
இறுதியில், இது உண்மையிலேயே தவெக விரித்த வலையா அல்லது அரசியல் விவாதத்தின் இயல்பான போக்கா என்பதை மக்கள் தீர்மானிக்க வேண்டியதுதான். ஆனால் ஒரு விஷயம் தெளிவாகத் தெரிகிறது: ஒரு புதிய அரசியல் கட்சியை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டால், அதன் அடுத்த நகர்வை கணிப்பது எளிதாக இருக்காது. எதிரணியை நேரடியாக தாக்குவதற்குப் பதிலாக, அவர்களையே அதிகமாகப் பேச வைத்து, அந்தப் பேச்சை மக்கள் முன் விவாதப் பொருளாக மாற்றுவது ஒரு சுவாரஸ்யமான அரசியல் உத்தியாக இருக்க முடியும். சட்டசபையில் வார்த்தைகள் அதிகரிக்கிறதா, அதனால் மக்கள் மனதில் கேள்விகள் அதிகரிக்கிறதா என்பதுதான் அடுத்த கட்டத்தில் முக்கியம். வலை விரிக்கப்பட்டதா, அதில் யார் சிக்குகிறார்கள் என்பதற்கு இறுதித் தீர்ப்பு சொல்லப்போவது அரசியல் மேடையல்ல—மக்கள்தான்.