தமிழக அரசியலில் தற்போது நிலவி வரும் சூழலானது, முன்னெப்போதும் கண்டிராத ஒரு விசித்திரமான அரசியல் பரிணாமத்தை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பல தசாப்தங்களாக இரு துருவங்களாக நின்று, ஒருவரை ஒருவர் கடுமையாக விமர்சித்து வந்த திமுக மற்றும் அதிமுக ஆகிய இரு கட்சிகளும், ஒரு புதிய சக்தியான தமிழக வெற்றி கழகத்தின் எழுச்சியை தடுக்க தங்களுக்குள் இருக்கும் பகையை மறந்து கைகோர்க்க துணிந்திருப்பதே மிகப்பெரிய அரசியல் விந்தையாக பார்க்கப்படுகிறது.
வாழ்நாள் எதிரிகளாக கருதப்பட்ட இந்த இரு பெரும் கட்சிகளே தங்களின் இருப்பை தக்கவைத்துக் கொள்ள ஒன்றுசேரும்போது, தங்களின் அரசியல் லாபத்திற்காக பாமக மற்றும் விசிக போன்ற கட்சிகள் ஒரே கூட்டணியில் நீடிப்பதில் பெரிய ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை. கொள்கைகள் மற்றும் சித்தாந்தங்களை விட, அதிகார பகிர்வு மற்றும் அரசியல் வாழ்வாதாரம் ஆகியவையே இத்தகைய சூழலில் பிரதானமாகின்றன.
அன்புமணியும் திருமாவளவனும் ஒரே மேடையில் அமருவார்களா என்ற கேள்விக்கு, இரு பெரும் திராவிட கட்சிகளின் இணைப்பு ஒரு வலுவான உதாரணமாக மாறிவிட்டது. தமிழக அரசியலில் நீண்ட காலமாக ஒருவருக்கொருவர் எதிராக செயல்பட்டு வரும் பாமக மற்றும் விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சி, தங்களுக்கு தேவையான அதிகார களம் கிடைக்கும் பட்சத்தில் தங்களின் முரண்பாடுகளை தற்காலிகமாக மூட்டை கட்டி வைக்க தயங்க மாட்டார்கள்.
இரு துருவங்களான திமுகவும் அதிமுகவுமே ஆட்சி அதிகாரத்தை காக்க ஒரே நேர்க்கோட்டில் பயணிக்கும்போது, சிறிய கட்சிகளுக்கு இடையே இருக்கும் மோதல்கள் தானாகவே நீர்த்து போய்விடும். இத்தகைய சூழலில், தொகுதி பங்கீடு மற்றும் அமைச்சரவை இடங்கள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இவர்கள் ஒரே கூட்டணியில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்க வாய்ப்புகள் மிக அதிகம்.
ஆனால், இத்தகைய முரண்பட்ட கொள்கைகளை கொண்ட பத்து அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட கட்சிகள் இணைந்து ஒரு கூட்டணியை உருவாக்கி, அதன் மூலம் அமையும் ஆட்சியில் அமரும் முதலமைச்சரின் நிலை என்பது மிகவும் பரிதாபத்திற்குரிய ஒன்றாகவே இருக்கும். எடப்பாடி பழனிசாமி தலைமையிலோ அல்லது திமுகவின் ஆதரவிலோ அமையும் இத்தகைய அரசு, ஒரு வலிமையான நிர்வாகத்தை தர முடியாது.
அங்கு பதவியேற்கும் முதலமைச்சர் என்பவர் அனைத்து கட்சிகளின் கோரிக்கைகளையும், நெருக்கடிகளையும் சமாளிக்க வேண்டிய ஒரு “பொம்மை”யாகவே செயல்பட வேண்டியிருக்கும். ஒவ்வொரு கூட்டணியின் தலைவரும் தங்களின் பிடியை இறுக்கும்போது, முதலமைச்சரால் சுயமாக எந்த ஒரு மக்கள் நலத்திட்டத்தையும் அல்லது தீர்க்கமான முடிவுகளையும் எடுக்க முடியாது என்பதுதான் நிதர்சனம்.
நிர்வாக ரீதியாக பார்க்கும்போது, இத்தகைய கூட்டணி ஆட்சி என்பது ஒரு பொம்மலாட்டத்தை போன்றதுதான். திரைக்கு பின்னால் இருந்து கொண்டு ஒவ்வொரு கட்சி தலைவர்களும் தங்களின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப முதலமைச்சர் என்ற பொம்மையை ஆட்டுவிப்பார்கள். ஒரு கட்சி விலகினால் ஆட்சி கவிழும் என்ற அச்சம் ஒவ்வொரு நொடியும் முதலமைச்சரை அச்சுறுத்தி கொண்டே இருக்கும். இதனால், நிர்வாகம் என்பது ஸ்தம்பித்து போய், மாநிலத்தின் வளர்ச்சி என்பது பின்னோக்கி செல்லும் அபாயம் உள்ளது. அமைச்சரவை கூட்டங்களில் ஒருமித்த கருத்து என்பது எட்ட முடியாத ஒன்றாக மாறும்; ஒவ்வொரு அமைச்சரும் தனது கட்சி தலைமைக்கு மட்டுமே கட்டுப்பட்டவர்களாக செயல்படுவார்களேயன்றி, முதலமைச்சரின் அதிகாரத்திற்கு மதிப்பளிக்க மாட்டார்கள்.
சாமானிய மக்கள் இத்தகைய கூட்டணியை ஒருபோதும் நம்பிக்கையுடன் பார்க்க மாட்டார்கள். விஜய்யின் அரசியல் வருகையை தடுக்க வேண்டும் என்ற ஒரே குறுகிய நோக்கத்தில் உருவாகும் இத்தகைய ஆட்சி, மக்களின் அடிப்படை தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதில் தோல்வியடையும். ஒருபுறம் 108 எம்.எல்.ஏ-க்களுடன் ஒரு வலிமையான எதிர்க்கட்சியாக தவெக சட்டமன்றத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போது, ஆளும் கூட்டணியில் நடக்கும் ஒவ்வொரு குளறுபடிகளும் மக்களுக்கு அப்பட்டமாக தெரியும். இத்தகைய சூழலில், ஆட்சி அதிகாரத்திற்காக கைகோர்த்த கட்சிகள் மக்களின் பார்வையில் தங்களின் மதிப்பினை இழப்பதுடன், அவர்களின் அரசியல் வாழ்நாள் முடிவை நோக்கியே இது அழைத்து செல்லும்.
இறுதியாக, அதிகார பசிக்காகக் கொள்கைகளை தாரை வார்த்து விட்டு அமையும் இந்த “நிழல் ஆட்சி”, தமிழக வரலாற்றில் ஒரு கரும்புள்ளியாகவே அமையும். ஒரு நேர்மையான மாற்றத்தை விரும்பி மக்கள் வாக்களித்த பின்பும், அந்த வெற்றியை தட்டிப்பறிக்க பழைய அதிகார வர்க்கம் செய்யும் இந்த சூழ்ச்சி, ஒரு தற்காலிக தீர்வாக இருக்குமே தவிர நிரந்தரமானதாக இருக்காது. பொம்மை முதலமைச்சரை வைத்துக்கொண்டு எவ்வளவு காலம் வேண்டுமானாலும் ஆட்டம் காட்டலாம் என்று நினைக்கும் கட்சிகளுக்கு, மக்கள் வரும் காலத்தில் மிகச் சரியான பாடத்தைப் புகட்டுவார்கள். உண்மைக்கும் சதிக்கும் நடக்கும் இந்தப் போரில், இறுதியில் மக்கள் சக்தியே வெல்லும் என்பது உறுதி.