தமிழக அரசியலில் திரைத்துறையில் இருந்து வருபவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்களும், எம்.ஜி.ஆர் காலத்து அரசியலை இன்றைய சூழலோடு ஒப்பிட்டு பார்ப்பதும் ஒரு தொடர் விவாதமாகவே இருந்து வருகிறது. குறிப்பாக, ரஜினிகாந்த் அரசியலுக்கு வராமல் ஒதுங்கியதை விமர்சிப்பவர்கள், அவர் நெருக்கடிக்கு அஞ்சி ஓடிவிட்டார் என்று கூறுவது ஏற்புடையதல்ல. ரஜினிகாந்த் போன்ற ஒரு மாபெரும் ஆளுமை, ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் சக்தியின் ஆதிக்கத்திற்கு தனது சுதந்திரத்தை அடகு வைக்க விரும்பாமல், தன் சுயமரியாதையை காத்துக்கொள்ளவும், தனது குடும்பத்தில் பிரச்சனை வராமல் இருக்கவும் தான் அரசியலைத் தவிர்த்தார் என்பதே உண்மை. அவரை விஜய்யுடன் ஒப்பிட்டுப் பேசுவதற்காக, ரஜினியைத் தரம் தாழ்த்தி விமர்சிப்பது நாகரிகமான அரசியல் பண்பு அல்ல.
தற்போதைய சூழலில் விஜய்யின் தமிழக வெற்றிக் கழகத்தைச் சுற்றி எழும் சர்ச்சைகள், அக்கட்சியின் எதிர்காலம் குறித்த அச்சத்தை விதைக்கின்றன. ஒரு அரசியல் கட்சியின் பொதுச்செயலாளர் என்பவர் கொள்கை பிடிப்புள்ளவராக இருக்க வேண்டும். ஆனால், லாட்டரி வியாபாரம் போன்ற தொழில்களில் தொடர்புடையவர்கள் கட்சியின் முக்கிய பொறுப்புகளில் இருக்கும்போது, அந்த கட்சி எத்தகைய மாற்றத்தை கொண்டு வரும் என்ற கேள்வி எழுகிறது. எதிர்காலத்தில் இத்தகைய நபர்கள் ஆட்சி அதிகாரத்திற்கு வந்தால், நாட்டின் நிலை என்னவாகும் என்பதை மக்கள் சிந்தித்து பார்க்க வேண்டும். ஒரு தனிநபரின் ஒழுக்கமும், அவரது குடும்ப பின்னணியும் பொது வாழ்க்கையில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன என்பதை மறுக்க முடியாது.
விஜய்யின் அரசியல் ஆலோசகர்கள் அவரை எம்.ஜி.ஆரோடு ஒப்பிடுவது ஒரு வரலாற்றுப் பிழையாகவே பார்க்கப்படுகிறது. எம்.ஜி.ஆர் அரசியலுக்கு வந்தபோது, அவர் அண்ணாவோடு இணைந்து திராவிட முன்னேற்ற கழகத்தை அடிமட்டத்திலிருந்து வளர்த்தெடுத்தவர். அவருக்கு பின்னால் ஒரு நீண்டகால அரசியல் உழைப்பும், தெளிவான கொள்கை பிடிப்பும் இருந்தது. ஆனால், வெறும் ரசிகர் கூட்டத்தை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு எம்.ஜி.ஆர் ஆகிவிடலாம் என்று நினைப்பது அறியாமையே. ஆந்திராவில் என்.டி. ராமராவ் வெற்றி பெற்றதற்கு பின்னால் ‘தெலுங்கு தேசியம்’ என்ற ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான காரணம் இருந்தது. அத்தகைய கொள்கை ரீதியான அடித்தளம் ஏதுமின்றி திரைப்பலத்தை மட்டுமே நம்பி வருவது ஆபத்தானது.
அரசியல் களத்தில் ரஜினிகாந்த் மீது வைக்கப்படும் விமர்சனங்களுக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, ‘காலம் பதில் சொல்லும்’ என்று அவர் கூறியிருப்பது ஒரு மறைமுக எச்சரிக்கையாகவே பார்க்கப்படுகிறது. தன்னை விமர்சிப்பவர்களின் வீழ்ச்சியை காலம் காட்டும் என்பதே அதன் உட்பொருளாக இருக்கலாம். ஒருவர் தனது பலத்தை மறைத்து வைத்திருக்கும் வரைதான் மற்றவர்களுக்கு அவர் மீது ஒரு மரியாதை இருக்கும்; அதை திறந்து காட்டிவிட்டால் அதன் மதிப்பு குறைந்துவிடும் என்பதை உணர்ந்தே ரஜினி ஒதுங்கியிருக்கலாம். ஆனால், அந்த துணிச்சல் விஜய்க்கு இருக்கிறதா என்பது வரும் மே மாதத்தில் அவரது அரசியல் நகர்வுகள் மூலம் வெளிப்படும்.
காங்கிரஸ் கட்சியை பொறுத்தவரை, ராகுல் காந்தி தமிழகத்தில் ஒரு புதிய அரசியலை தொடங்க விரும்பினார். திமுகவின் பிடியில் இருந்து விடுபட்டு, காங்கிரஸ் கட்சி மீண்டும் புத்துயிர் பெற வேண்டும் என்பதே அவரது நோக்கம். இதற்காக அவர் விஜய்யுடன் கைகோர்க்க தயார் என்றாலும், நடைமுறை அரசியலில் அது சாத்தியப்படுமா என்பது சந்தேகமே. எடப்பாடி பழனிசாமி போன்ற அனுபவம் வாய்ந்த தலைவர்கள், விஜய்யுடன் கூட்டணி இல்லை என்பதில் தெளிவாக இருக்கிறார்கள். அமித்ஷா போன்ற அதிகார மையங்களுடன் பேரம் பேசுவது என்பது சாதாரணமான காரியம் அல்ல; அதில் ஒருமுறை சிக்கினால் மீண்டு வருவது கடினம் என்பதை புதிய அரசியல்வாதிகள் உணர வேண்டும்.
ஒட்டுமொத்தமாக, தமிழக அரசியலில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்ற துடிப்புடன் வரும் விஜய், தன்னை சுற்றியுள்ள நபர்களின் பின்னணியை சரிபார்க்க வேண்டியது அவசியம். குடும்ப உறவுகளை மதிக்க தெரியாதவர்களும், சமூகத்திற்கு தீங்கு விளைவிக்கும் தொழில்களை செய்பவர்களும் ஒரு கட்சியின் கொள்கை முடிவுகளை எடுப்பவர்களாக இருந்தால், அந்த தலைமை விரைவில் மக்களிடம் இருந்து அந்நியப்பட்டுவிடும். ரஜினியை சிறுமைப்படுத்துவதன் மூலம் விஜய்யை உயர்த்த நினைக்கும் போக்கு, இறுதியில் விஜய்க்கே பின்னடைவாக முடியும். உண்மையான மக்கள் சேவை என்பது வெறும் கவர்ச்சியில் இல்லை, அது கொள்கையிலும் நேர்மையிலும் மட்டுமே உள்ளது.