நாங்கள்ல்லாம் போயஸ் கார்டன்ல்ல வீடுவாங்க கூடாதா? தாராளமா வாங்கலாம், அது உங்க உழைப்புல வந்த பணம்.. ஆனால் நாங்கள்ல்லாம் முதலமைச்சரா ஆகக்கூடாதுன்னா கேட்டா, அது உங்க கையில இல்லை.. மக்கள் கையில் தான் இருக்குது.. இந்த நாட்டை யார் ஆளனும்ன்னு ஒருத்தன் தலையில எழுதியிருக்காது.. மக்கள் எல்லோருடைய தலையிலும் இவன் தான் உஙக்ளை ஆள்வான்னு எழுதியிருக்கனும்.. அப்ப தான் முதலமைச்சராகவோ பிரதமராகவோ முடியும்.. போயஸ் கார்டன்ல்ல வீடு வாங்குறது, தலைமை செயலகத்துல முதல்வரா உட்காரதும் ஒன்னும் இல்லை.. ஒன்னு சொந்த உழைப்பு.. இன்னொன்னு மக்களோட விருப்பம்.. ரெண்டையும் போட்டு குழப்பிகிடாதீங்க…
தமிழ்நாட்டின் அரசியல் தளத்திலும் சமூக ஊடகங்களிலும் பொதுவெளியில் பேசப்படும் பல்வேறு விவாதங்கள் பல நேரங்களில் ஆழமான உண்மைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுவதாக அமைகின்றன. அந்த வகையில், தனிமனிதர்களின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும், மக்கள் பிரதிநிதிகளாக அரியணை ஏறுவதற்கும் இடையில் உள்ள அடிப்படையான வித்தியாசத்தை மிகத் தெளிவாக விளக்கும் ஒரு கருதுகோள் தற்போது பெரும் விவாதப் பொருளாகியுள்ளது. “நாங்கள் எல்லாம் போயஸ் கார்டனில் வீடு வாங்கக் கூடாதா? என்று தனுஷ் ஒரு சினிமா மேடையில் பேசினார். அவர் தாராளமாக வாங்கலாம், அது அவரது சொந்த உழைப்பில் வந்த பணம்; ஆனால், நாங்கள் எல்லாம் முதலமைச்சராகக் கூடாது என்று தனுஷ் கேட்டால், அது உங்கள் கையில் இல்லை, மக்கள் கையில் தான் இருக்கிறது” என்ற இந்த முழக்கம் தமிழ்நாட்டு அரசியலின் யதார்த்த முகத்தை மிகத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. தனிப்பட்ட ஒரு மனிதனின் கடின உழைப்பால் எட்டப்படும் வசதி வாய்ப்புகளுக்கும், கோடிக்கணக்கான மக்களின் பேரன்பையும் நம்பிக்கையையும் பெற்று ஒருவன் அடையும் அரசியல் தலைமைத்துவத்திற்கும் எப்போதுமே மிகப்பெரிய இடைவெளி உண்டு என்பதை இந்தச் சிந்தனை ஆணித்தரமாக உணர்த்துகிறது.
சமூகத்தில் எத்தகைய பின்னணியில் இருந்து வந்தாலும், எளிய நிலையில் இருந்து கடினமாக உழைத்து முன்னேறும் எவரும் சென்னை போயஸ் கார்டன் போன்ற உயர்தரப் பகுதிகளில் பிரம்மாண்டமான வீடுகளை வாங்குவதோ அல்லது சொத்து சேர்ப்பதோ முற்றிலும் அவர்களின் தனிப்பட்ட உரிமை சார்ந்த விஷயமாகும். ஒருவன் தனது சொந்த வியர்வையாலும், அயராத உழைப்பாலும் சேர்க்கும் செல்வத்தை எங்கு செலவிட வேண்டும், எங்கு வீடு வாங்க வேண்டும் என்பதை யாராலும் கேள்வி கேட்க முடியாது, அதற்கான முழுச் சுதந்திரமும் அவனுக்கு உண்டு. ஆனால், பொருளாதார ரீதியாக உயர்ந்தோ, அல்லது சினிமாப் புகழை மூலதனமாகக் கொண்டோ ஒருவன் எளிதில் உச்சத்தைத் தொட்டுவிட முடியும் என்றாலும், அதே வேகத்தில் தன்னை இந்த நாட்டின் முதலமைச்சராகவோ அல்லது தலைவராகவோ மக்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்று எதிர்பார்ப்பது அறியாமையாகும். செல்வம் சம்பாதிப்பது என்பது உழைப்பால் சாத்தியமானது, ஆனால் மக்கள் மனம் கவர்ந்த தலைவனாக மாறுவது என்பது உழைப்பைத் தாண்டிய வேறொரு தர்மத்தால் தீர்மானிக்கப்படுவதாகும்.
இந்த நாட்டை யார் ஆள வேண்டும், எந்தத் தலைவன் தலைமைப் பீடத்தில் அமர வேண்டும் என்பது எவருடைய தனிப்பட்ட விருப்பத்திலோ அல்லது ஒருசிலரின் குடும்பச் சொத்திலோ எழுதப்பட்ட விதி கிடையாது. மாறாக, தமிழகத்தின் கோடிக்கணக்கான மக்களின் அடிநெஞ்சில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ள அங்கீகாரத்தின் மூலமாக மட்டுமே அது சாத்தியமாகும். “இவன் தான் உங்களை ஆள்வான்” என்று மக்களின் கூட்டுத் தீர்ப்பும், அவர்களின் மனப்பூர்வமான விருப்பமும் ஒருவனின் தலையில் எழுதப்பட்டால் மட்டுமே அவனால் தலைமைச் செயலகத்தில் முதல்வராக உட்கார முடியுமே தவிர, குறுக்கு வழிகளிலோ அல்லது அதிகார பலத்திலோ அதனை ஒருபோதும் சாதித்துவிட முடியாது. மக்களாட்சியின் உன்னத தத்துவமே இந்த எளிய உண்மையைத்தான் காலம் காலமாக நமக்குப் போதித்து வருகிறது, அத மீறி எங்கு முயன்றாலும் அங்கே தோல்வி மட்டுமே மிஞ்சும்.
போயஸ் கார்டனில் சொகுசு வீடு வாங்குவதும், தலைமைச் செயலகத்தின் முதலமைச்சர் நாற்காலியில் அமர்வதும் முற்றிலும் இரண்டு வேறுபட்ட துருவங்கள் என்பதை அரசியலை உற்றுநோக்குபவர்கள் நன்றாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். முதலாவது விஷயம் முழுக்க முழுக்க உங்களது சொந்த உழைப்பின் வியர்வையால் விளைவது, அதாவது உங்களது தனிப்பட்ட திறமைக்கும் உழைப்புக்கும் கிடைக்கக்கூடிய சன்மானம். ஆனால், இரண்டாவது விஷயம் என்பது சாதாரணமானதல்ல; அது கோடிக்கணக்கான மக்களின் கண்ணீரைத் துடைத்து, அவர்களின் நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றி, அவர்களின் ஏகோபித்த விருப்பத்தால் மட்டுமே ஒருவனுக்குத் தாம்பூலம் தட்டில் வைத்துக் கொடுக்கப்படும் அரிய மாபெரும் பொறுப்பாகும். இந்த இரண்டையும் போட்டு எப்போதுமே குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது; சொத்துக்களை உழைப்பால் வாங்க முடியுமே தவிர, மக்களின் இதயங்களை பணத்தையோ அல்லது அதிகாரத்தையோ காட்டி எவராலும் விலை கொடுத்து வாங்கிவிட முடியாது.
அதிகார மோகத்திலும், சினிமா கவர்ச்சியிலும் திளைப்பவர்கள் பலரும் தங்களது சொந்த உழைப்பில் சேர்த்த பணத்தையும் புகழையும் காட்டி நாங்களே அடுத்த முதல்வர்கள் என்று மார்தட்டிக் கொள்வது கள யதார்த்தத்தில் தரைமட்டமாகிப் போவதற்குக் காரணம் இந்த அடிப்படை விதியைப் புரிந்து கொள்ளாததுதான். மக்கள் தங்களது தலைவனாக யாரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பதில் மிகத் தெளிவான பார்வையையும் கூர்மையான நிதானத்தையும் கொண்டுள்ளனர். ஒருவன் உழைத்து உயர்ந்த நிலைக்கு வருவதை இந்த சமூகம் எப்போதுமே வரவேற்கும், கொண்டாடும்; ஆனால், அந்தப் பொருளாதார பலத்தை வைத்துக் கொண்டு மக்கள் மீது எங்களது ஆட்சியைத் திணிப்போம் என்று நினைத்தால், தமிழ்நாட்டு வாக்காளர்கள் அதனை ஒருபோதும் அனுமதிக்க மாட்டார்கள். மக்களின் விருப்பமும் அங்கீகாரமும் இல்லாத எந்தவொரு அதிகாரப் பசியும் இறுதியில் காலத்தின் ஓட்டத்தில் காணாமல் போய்விடும் என்பதே நிதர்சனமான உண்மை.
ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது, தனிமனிதனின் பொருளாதார சுதந்திரத்திற்கும், மக்களின் ஜனநாயக தீர்ப்புக்கும் இடையில் உள்ள கோட்டை மிகத் தெளிவாக வரம்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும். போயஸ் கார்டனில் வீடு வாங்குவது உங்களது தனிப்பட்ட உரிமை, அதில் யாருக்கும் எந்தத் தலையீடும் இருக்க முடியாது; ஆனால், தமிழகத்தை ஆளும் முதலமைச்சர் நாற்காலி என்பது முழுக்க முழுக்க மக்களின் கைகளில் மட்டுமே பத்திரப்படுத்தப்பட்ட ஒரு புனிதமான சிம்மாசனம் ஆகும். இந்த இரண்டு விஷயங்களையும் ஒன்று சேர்த்து குழப்பிக்கொண்டு குழப்பத்தை ஏற்படுத்துபவர்களுக்குத் தமிழக மக்கள் எப்போதுமே சரியான தீர்ப்பை வழங்குவார்கள். எனவே, சொந்த உழைப்புக்கும் மக்களின் விருப்பத்திற்கும் உள்ள அந்த ஆழமான வித்தியாசத்தை உணர்ந்து செயல்படுபவர்களால் மட்டுமே இந்த மண்ணில் நிலைத்து நின்று காலத்திற்கும் மறக்க முடியாத வரலாற்றைப் படைக்க முடியும்.