இந்திய-வங்காளதேச எல்லை பகுதியில் ஊடுருவல் மற்றும் கடத்தலை தடுப்பதற்காக இந்திய எல்லை பாதுகாப்பு படை ஒரு புதிய மற்றும் வித்தியாசமான முயற்சியை மேற்கொள்ள ஆலோசித்து வருகிறது. மேற்கு வங்காளத்தின் எல்லை பகுதிகளில் அமைந்துள்ள ஆறுகள் மற்றும் நீர்நிலைகள் வழியாக நடைபெறும் கால்நடை கடத்தல் மற்றும் மனித ஊடுருவல்களை தடுக்க, அந்த பகுதிகளில் முதலைகள் மற்றும் பாம்புகளை கொண்டு ஒரு ‘இயற்கை அரணை’ உருவாக்க திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. சுமார் 4,100 கிலோமீட்டர் நீளமுள்ள இந்த எல்லையில், பல இடங்களில் ஆறுகள் பாய்வதால் கம்பி வேலி அமைப்பது சவாலாக உள்ளது. இந்த சூழலில், நீர்நிலைகளில் முதலைகளை பெருக்குவதன் மூலம் ஊடுருவல்காரர்களுக்கு ஒருவித அச்சத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்று பிஎஸ்எப் கருதுகிறது.
மேற்கு வங்காளத்தின் பல பகுதிகளில் ஆறுகள் அடிக்கடி தங்களது பாதையை மாற்றிக்கொள்வதால், நிரந்தரமான எல்லை வேலிகளை அமைப்பது சாத்தியமற்றதாக உள்ளது. இத்தகைய ‘ரிவரைன் பார்டர்’ எனப்படும் ஆற்று எல்லைகளில்தான் கால்நடை கடத்தல் அதிக அளவில் நடைபெறுகிறது. கடத்தல்காரர்கள் பசுக்களை ஆற்றில் தள்ளிவிட்டு, ஆற்றின் நீரோட்டத்திலேயே அவை வங்காளதேச எல்லைக்குள் செல்லுமாறு செய்கின்றனர். அங்குள்ள கடத்தல் கும்பல்கள் அவற்றை எளிதாக பிடித்து கொள்கின்றன. இந்த சங்கிலி தொடர் குற்றங்களை தடுக்க 24 மணிநேரமும் இயந்திர படகுகள் மூலம் கண்காணிப்பது கடினம் என்பதால், முதலைகளை கொண்டு இயற்கை ரீதியாக கண்காணிப்பதே சிறந்த தீர்வாக இருக்கும் என முன்மொழியப்பட்டுள்ளது.
முதலைகள் பொதுவாக தங்களது இருப்பிடத்தை விட்டு வெளியேறாத சுபாவம் கொண்டவை. இதனால் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆற்று பகுதியில் முதலைகளை விட்டால், அவை அங்கேயே தங்கி ஊடுருவல்காரர்களுக்கு பெரும் அச்சுறுத்தலாக விளங்கும். குறிப்பாக நைல் நதி முதலைகளை போல ஆபத்தான முதலைகள் ஆப்பிரிக்காவில் எல்லைகளை கடப்பதைத் தடுக்கின்றன. அதேபோல, இந்தியாவிலும் நன்னீர் முதலைகளை இந்த பகுதிகளில் முறையாக இனப்பெருக்கம் செய்ய செய்து விநியோகிப்பதன் மூலம், சட்டவிரோத குறுக்கீடுகளைக் குறைக்க முடியும். இது ஊடுருவலை தடுப்பது மட்டுமல்லாமல், நதிசார் சூழலியலை பாதுகாக்கும் ஒரு முயற்சியாகவும் பார்க்கப்படும்.
பிஎஸ்எப் ஏற்கனவே சுமார் 450-க்கும் மேற்பட்ட ரோந்துப் படகுகள் மற்றும் மிதக்கும் எல்லை பாதுகாப்பு முகாம்களை பயன்படுத்தி வருகிறது. இருப்பினும், கடத்தல்காரர்கள் நவீன தொழில்நுட்பங்களை பயன்படுத்தி இந்திய எல்லைக்குள் நுழைகின்றனர். இதற்கு பின்னால் பெரும் நிதி பரிமாற்றங்களும், தீவிரவாத குழுக்களின் தொடர்புகளும் இருப்பதாக கண்டறியப்பட்டுள்ளது. எனவே, கடத்தலின் முதுகெலும்பை உடைக்க வேண்டுமானால், இத்தகைய ஆற்று எல்லைகளைக் கடப்பது என்பது உயிருக்கு ஆபத்தான ஒன்று என்ற பிம்பத்தை உருவாக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. இது வெறும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கை மட்டுமல்ல, எல்லை தாண்டிய குற்றங்களுக்கு வழங்கப்படும் ஒரு இயற்கை ரீதியான தண்டனையாகவும் அமையும்.
இறுதியாக, இந்தத் திட்டம் இந்திய-வங்காளதேச எல்லைக்கு மட்டுமல்லாமல், பஞ்சாப் மற்றும் ஜம்மு காஷ்மீர் பகுதிகளில் உள்ள இந்திய-பாகிஸ்தான் ஆற்று எல்லைகளுக்கும் விரிவுபடுத்தப்படலாம். உள்நாட்டிலேயே தயாரிக்கப்பட்ட அதிவேக படகுகளுடன், இந்த இயற்கை வேலியும் இணையும்போது இந்தியாவின் எல்லை பாதுகாப்பு பல மடங்கு வலுப்பெறும். வனவிலங்கு வாரியங்களின் உதவியுடன் முதலைகளை முறையாக வளர்த்து, குறிப்பிட்ட இடைவெளிகளில் அவற்றை ஆற்றில் விடுவதன் மூலம் எதிர்காலத்தில் ஊடுருவல் என்பது கனவாக மட்டுமே இருக்கும். கடினமான நிலப்பரப்புகளில் தொழில்நுட்பம் தோற்கும் இடங்களில், இயற்கையையே ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துவது புத்திசாலித்தனமான நகர்வாகும்.