மத்திய அரசுடன் மோதி மோதி மாநில அரசின் நலன்களை கோட்டை விட்டவர்கள் 4 பேர்.. ஒன்று ஸ்டாலின்.. இரண்டு மம்தா பானர்ஜி.. மூன்று அரவிந்த் கெஜ்ரிவால்.. நான்கு பினராயி விஜயன்.. 4 பேரும் ஆட்சியை, அதிகாரத்தை இழந்து இன்று அரசியல் அனாதையாக இருக்கின்றார்கள்.. எதற்கெடுத்தாலும் மத்திய அரசை எதிர்ப்பது என்பது சொந்த காசில் சூன்யம் வைத்து கொள்வது போன்றது.. மத்திய அரசின் நிதி இல்லாமல் மாநில அரசால் எந்த ஒரு திட்டத்தையும் செயல்படுத்த முடியாது.. மத்தியில் ஆட்சியில் இருக்கும் கட்சியை எதிர்க்கலாம்.. கொள்கை அளவில் வேறுபடலாம்.. ஆனால் மத்திய அரசை எதிர்த்தது 4 முதல்வர்கள் செய்த மாபெரும் தவறு..
இந்தியக் கூட்டாட்சித் தத்துவத்தில் மத்திய அரசும் மாநில அரசுகளும் இணைந்து செயல்படுவதுதான் நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு அடிநாதமாக அமைகிறது. ஆனால், கடந்த காலங்களில் எதற்கெடுத்தாலும் மத்திய அரசுடன் தேவையில்லாமல் மோதிக் கொண்டே இருந்து, இறுதியில் மாநிலத்தின் நலன்களைக் கோட்டைவிட்ட தலைவர்களின் வரிசையில் முக்கியப் பெயர்களாக மு.க.ஸ்டாலின், மம்தா பானர்ஜி, அரவிந்த் கெஜ்ரிவால் மற்றும் பினராயி விஜயன் ஆகியோர் பார்க்கப்படுகிறார்கள். தங்களின் தனிப்பட்ட அரசியல் செல்வாக்கையும் கட்சிக் கொள்கைகளையும் முன்னிறுத்தி மத்திய ஆட்சியாளர்களுடன் தொடர்ந்து மோதல் போக்கைக் கடைப்பிடித்த இந்த நான்கு முதல்வர்களும், இன்று தங்களது ஆட்சியை இழந்து, அரசியல் ரீதியாகத் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு அனாதையாக நிற்கும் அவல நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். கூட்டாட்சி அமைப்பின் அடிப்படை யதார்த்தங்களைப் புரிந்து கொள்ளாமல், முரண்பாடுகளை மட்டுமே முதன்மையாக வைத்துச் செயல்பட்டதன் விளைவு என்னவென்பதை இந்தத் தலைவர்களின் அரசியல் சரிவு மிகத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.
தமிழகத்தில் மு.க.ஸ்டாலின் தலைமையிலான திமுக அரசு, மத்திய அரசுடன் இணக்கமான போக்கைக் கடைப்பிடிக்காமல் நாள்தோறும் மோதலைச் சந்தித்து வருவதன் காரணமாக, மாநிலத்திற்குத் தேவையான நிதி ஒதுக்கீடுகள் மற்றும் நலத்திட்டங்கள் பெருமளவில் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. இதேபோன்றுதான் மேற்கு வங்கத்தில் மம்தா பானர்ஜியும், டெல்லியில் அரவிந்த் கெஜ்ரிவாலும், கேரளாவில் பினராயி விஜயனும் மத்திய அரசுடன் தொடர் சட்டப்போராட்டங்களையும் அரசியல் மோதல்களையும் நடத்தித் தங்களது மாநிலத்தின் அத்தியாவசியத் தேவைகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளினர். எதற்கெடுத்தாலும் மத்திய அரசை எதிர்ப்பது என்பது சொந்தக் காசில் சூன்யம் வைத்துக் கொள்வதைப் போன்ற ஒரு தற்கொலைத் தீர்மானமாகும் என்பதை உணராமல், இவர்கள் அனைவரும் தங்களது குறுகிய அரசியல் லாபங்களுக்காக மாநில மக்களின் நலன்களைச் பணையம் வைத்தனர். தேசிய நீரோட்டத்திலிருந்து விலகி நின்று, மத்திய அரசுடன் தொடர்ந்து பகைமை பாராட்டியதன் காரணமாகவே இந்த நான்கு மாநிலங்களும் பல முக்கிய வளர்ச்சித் திட்டங்களை இழந்து தவிக்க வேண்டியதாயிற்று.
எந்தவொரு மாநில அரசும் தனது சொந்த வருவாயை மட்டும் நம்பி முழுமையான வளர்ச்சிப் பணிகளைச் செய்துவிட முடியாது; மத்திய அரசின் நிதிப் பங்களிப்பும், பேரிடர் நிவாரணங்களும், சிறப்பு மானியங்களும் இல்லாமல் மாநிலத்தால் எந்த ஒரு பெரிய உள்கட்டமைப்புத் திட்டத்தையும் செயல்படுத்த முடியாது. இந்த அடிப்படையான பொருளாதார உண்மையை மறந்துவிட்டு, வெறும் மேடைப் பேச்சுகளுக்காகவும் அரசியல் விளம்பரத்திற்காக மட்டுமே மத்திய அரசைத் எதிர்ப்பது மாநிலத்தின் எதிர்காலத்தையே கேள்விக்குறியாக்கிவிடும். மத்தியில் ஆட்சியில் இருக்கும் கட்சியுடன் கொள்கை அளவில் மாறுபடலாம், நாடாளுமன்றத்தில் ஜனநாயக முறையில் எதிர்ப்புகளைத் தெரிவிக்கலாம்; ஆனால் நிர்வாக ரீதியாகவும் நிதி ரீதியாகவும் மத்திய அரசைத் தொடர்ந்து எதிர்ப்பது என்பது அந்தந்த மாநிலத்தின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சியையும் ஸ்தம்பிக்கச் செய்துவிடும். இதனைப் புரிந்து கொள்ளத் தவறியதன் விளைவுதான் இன்று இந்த நான்கு தலைவர்களும் அதிகாரத்தை இழந்து தவிப்பதற்கு முக்கியக் காரணமாகும்.
மத்தியில் எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும், மாநிலத்தின் நலனுக்காக அவர்களுடன் சுமுகமான உறவைப் பேணுவதுதான் ஒரு திறமையான தலைவனின் இலக்கணமாக இருக்க முடியும். ஆனால், மேற்குறிப்பிட்ட நான்கு முதல்வர்களும் மத்திய அரசுடன் நடத்திய வீண் மோதல்களால், பொதுமக்களின் அடிப்படைத் தேவைகள், வேலைவாய்ப்புகள் மற்றும் கல்வி, சுகாதாரம் போன்ற மிக முக்கியமான துறைகளில் பெரும் பின்னடைவைச் சந்தித்தனர். மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு தலைவர் தனது மாநிலத்தின் வளர்ச்சிக்காக மத்திய அரசின் கதவைத் தட்டி நிதியைப் பெற்று வர வேண்டுமே தவிர, கதவை அடைத்துவிட்டு வெளியில் நின்று சண்டை போட்டுக் கொண்டிருப்பது முதிர்ச்சியற்ற அரசியலாகும். இந்தத் தவறான அணுகுமுறையைத் தொடர்ந்ததால் தான், மக்கள் தங்களை நம்பி வழங்கிய அதிகாரத்தையும் ஆட்சியையும் இவர்கள் பரிதாமாக இழந்து நிற்கிறார்கள்.
அரசியல் களத்தில் எதிர்ப்புகளும் விமர்சனங்களும் இயல்பானவை என்றாலும், அது மாநில மக்களின் நலனை எந்த விதத்திலும் பாதிக்காத வகையில் இருக்க வேண்டும். கொள்கை அளவில் முரண்பாடுகள் இருக்கலாம், ஆனால் மாநிலத்தின் பொருளாதார முன்னேற்றம் என்று வரும்போது மத்திய அரசுடன் இணக்கமாகச் செல்வதுதான் புத்திசாலித்தனமான அரசியல் ராஜதந்திரமாகும். மாறாக, தனிப்பட்ட ஈகோ மற்றும் அரசியல் காழ்ப்புணர்ச்சி காரணமாக மத்திய அரசை எதிர்ப்பதையே முழுநேர வேலையாக வைத்திருந்த ஸ்டாலின், மம்தா, கெஜ்ரிவால், பினராயி விஜயன் ஆகியோரின் நிலைமை இன்று மற்றவர்களுக்கு ஒரு பாடமாக மாறியுள்ளது. தாங்கள் செய்த மாபெரும் அரசியல் தவறுகளால் இன்று செல்வாக்கை இழந்து நிற்கும் இவர்கள், மாநில அரசியலில் ஒரு எச்சரிக்கை மணியாகவே பார்க்கப்படுகிறார்கள்.
முடிவாக, தமிழகம் உள்ளிட்ட எந்த ஒரு மாநிலமும் முன்னேற வேண்டுமானால், மத்திய அரசுடன் ஆரோக்கியமான ஒத்துழைப்பும் இணக்கமான உறவுமே காலத்தின் கட்டாயமாகும். வெறும் தேர்தல் வெற்றிக்காகவும், மத்திய அரசை எதிர்ப்பதன் மூலமாக மட்டுமே தங்களது அரசியல் முத்திரையைப் பதித்துவிடலாம் என்ற தவறான கணக்குப் போட்ட இந்த நான்கு முன்னாள் முதல்வர்களின் சரிவு, எதிர்கால அரசியல் தலைவர்களுக்கு ஒரு தெளிவான வழிகாட்டலை வழங்குகிறது. மாநிலத்தின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதும், அதே சமயம் மத்திய அரசிடம் இருந்து தேவையான நிதியாதாரங்களைப் பெற்றுத் தருவதும் மட்டுமே ஒரு சிறந்த ஆட்சியாளரின் கடமையாக இருக்க முடியுமே தவிர, வீண் சண்டைகளும் மோதல்களும் எந்த நாட்டை அல்லது மாநிலத்தையும் உயர்த்தாது என்பதே இந்த வரலாறு நமக்குச் சொல்லும் எதார்த்தமான பாடமாகும்.