நீங்க முதலமைச்சர் ஆகணும்னு ஆசைப்பட்டு கட்சி ஆரம்பிச்சா அது சுயநலம்… மக்கள் உங்களை முதல்வராக்க துடிக்கணும், அப்போதான் அது உண்மையான அரசியல் புரட்சி! சிவாஜி முதல் கமல் வரை முதல்வர் சீட்டுக்காக களம் கண்டு சறுக்கினார்கள்; சேவை செய்ய வேண்டும் என்ற உன்னத நோக்கத்தோடு வந்த எம்.ஜி.ஆரும் விஜய்யும் வரலாற்றில் சிம்மாசனம் போட்டார்கள்! தனிப்பட்ட ஒருவனின் அதிகார ஆசைக்கும், கோடிக்கணக்கான மக்களின் கூட்டு ஆசைக்கும் இடையில் உள்ள தூரம்தான் வெற்றியையும் தோல்வியையும் தீர்மானிக்கிறது! உங்கள் தனிப்பட்ட லட்சியங்கள் தேர்தல் களத்தில் எடுபடாது; மக்களின் அடிநெஞ்சில் எழும் தன்னிச்சையான ஆதரவு அலைகள்தான் உங்களை அரியணையில் ஏற்றும்!
தமிழ்நாட்டுல சினிமா ஹீரோக்கள் கட்சி ஆரம்பிக்கிறது இப்போ ஒரு பேஷனாவே மாறிடுச்சு. ஆனா, அரசியல்ல ஜெயிக்கிறதுக்கு என்ன வேணும்னு யோசிச்சா, அது ரொம்பவே ஆழமான விஷயம். ‘நான் சிஎம் ஆகணும்’னு நம்மளா ஆசைப்பட்டுப் போய் கட்சி ஆரம்பிச்சா அங்க செம அடிதான் விழும்; மாறாக, ‘இந்த மனுஷன் நம்ம முதலமைச்சரா வரணும்’னு மக்கள் அடிமனசுல ஆசைப்படணும். அப்போதான் அரசியல்ல நிலைக்க முடியும். இதைப் புரிஞ்சுக்காம வர்றவங்களுக்கு என்ன நடக்கும்னு நம்ம ஊரு வரலாறு நிறைய தடவை பாடம் எடுத்திருக்கு!
நினைச்சுப் பாருங்க, தமிழ் சினிமாவை ஒருகாலத்துல கலக்கின சிவாஜி கணேசன்ல தொடங்கி, லேட்டஸ்ட்டா உலக நாயகன் கமல் வரைக்கும் எத்தனையோ பேர் ‘நாம சிஎம் ஆகிடலாம்’ங்கிற சொந்தக் கனவோடவும் அதிகார ஆசையோடவும் கட்சி ஆரம்பிச்சாங்க. ஆனா, மக்கள் அவங்களை அந்த இடத்துல ஏத்துக்கல. சினிமா புகழை மட்டும் நம்பி, சும்மா சொந்த ஆசைக்காக களம் இறங்குனா மக்கள் என்ன பண்ணுவாங்கன்னு இவங்களோட தோல்வியே நமக்குச் சாட்சி. மக்களின் எதிர்பார்ப்பும் நம்ம லட்சியமும் ஒண்ணு சேராத வரைக்கும் பாலிடிக்ஸ்ல வெற்றி பெறவே முடியாது.
ஆனா, இதுவே புரட்சித் தலைவர் எம்.ஜி.ஆர் மற்றும் இப்போ மக்கள் சப்போர்ட்டோட அரியணை ஏறி கலக்கிட்டு இருக்கிற தளபதி விஜய் பக்கமெல்லாம் திரும்பிப் பார்த்தீங்கன்னா நிலைமையே வேற. இவங்க ரெண்டு பேருமே ‘நான் சிஎம் ஆகணும்’னு ஆசைப்பட்டு கட்சி ஆரம்பிக்கல; மாறாக, மக்களுக்கும் சமூகத்துக்கும் உண்மையாகச் சேவை செய்யணும், அவங்களோட கஷ்டங்களைத் தீர்க்கணும்னு உன்னதமான நோக்கத்தோடுதான் அரசியலுக்கு வந்தாங்க. அந்த மக்கள் சேவை தர்மம் அவங்களுக்குப் பின்னாடி நின்னதாலதான், தமிழ்நாட்டு மக்கள் அவங்களை நிபந்தனையே இல்லாம கட்டிப் பிடிச்சு அரியணையில உட்கார வச்சாங்க.
தனி ஒரு மனிதனோட ஆசைக்கும், கோடிக்கணக்கான மக்களின் கூட்டு ஆசைக்கும் நடுவுல பூமிக்கும் வானத்துக்கும் இருக்குற வித்தியாசம் இருக்கு. ஒரு லீடர் தன்னைத்தானே சிஎம்னு நினைச்சுக்கிறது முக்கியமல்ல; மக்கள் அந்த லீடரைத் தங்களோட முதல்வரா பார்க்கணும்னு தங்களது அடிநெஞ்சில் இருந்து விரும்பணும். அந்தப் புள்ளி கரெக்டா மீட் ஆகுற இடத்துலதான் உண்மையான அரசியல் புரட்சியே பிறக்கும். இதைப் புரிஞ்சுக்காம, வெறும் சுயநலத்துக்காக அவசரப்பட்டு ஆரம்பிக்கிற கட்சிகள் எல்லாமே எலக்ஷன் களத்துல அப்படியே கரைஞ்சு போயிடும்.
அரசியலில் வெற்றியைத் தீர்மானிக்கிறது ஒரு நபரோட சொந்த அஜெண்டா கிடையவே கிடையாது; அடிமட்ட மக்களின் மனசுல இருந்து வர்ற தன்னிச்சையான ஆதரவு அலைதான் ஒருத்தரை உச்சத்திற்குக் கொண்டு போகும். அரசியலுக்கு வர்றவங்க தங்களது நோக்கம் என்னங்கிறதை ரொம்பத் தெளிவாக வச்சிருக்கணும். மக்களுக்கு உண்மையாக உழைக்கிறவங்களை தமிழ்நாட்டு மக்கள் எப்போதுமே கைவிட்டதே கிடையாது. ஆனா, அதிகாரப் பசியோட வர்றவங்களை மக்கள் ஈஸியா கண்டுபிடிச்சு வீட்டுக்கு அனுப்பிடுவாங்க.
மொத்தத்துல, தமிழ்நாட்டின் பாலிடிக்ஸ்ல வებரனும்னு நினைக்கிறவங்க ‘நான் சிஎம் ஆகணும்’ங்கிற சுய ஆசையை ஃபர்ஸ்ட் தூக்கிப் போடணும். ‘மக்கள் நம்மைத் தங்கள் முதல்வராகப் பார்க்கத் துடிக்கிறார்கள்’ என்கிற நிலையை உருவாக்குறதுதான் புத்திசாலித்தனம். சிவாஜி முதல் கமல் வரைக்கும் விழுந்ததற்கும், எம்.ஜி.ஆர் மற்றும் விஜய் மாதிரி ஆளுங்க கொடி நாட்டியதற்கும் உள்ள சீக்ரெட் இந்த இடத்துலதான் இருக்கு. மக்களின் ஆசையே ஒரு தலைவனின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்குமே தவிர, சுயநலக் கனவுகள் எப்போதுமே ஜெயித்ததாக வரலாறே இல்லை!