தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் தற்பொழுது நிலவி வரும் அதிகாரப் போட்டியும், தேர்தல் தோல்விக்கு பிந்தைய விமர்சனங்களும் நாளுக்கு நாள் புதிய பரிமாணத்தை எட்டி வருகின்றன. குறிப்பாக, மக்களால் ஜனநாயக முறைப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு முழு பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சி அமைத்துள்ள ஒரு புதிய அரசை, ஏதோ ஒரு சாதாரண அமைப்பு போல நினைத்து எதிர்க்கட்சிகள் காய்களை நகர்த்துவது அரசியல் விமர்சகர்கள் மத்தியில் பெரும் விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஐந்து ஆண்டு காலம் மக்கள் பணியாற்ற வேண்டும் என்று வாக்காளர்களால் சிம்மாசனத்தில் அமரவைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு அரசை, தங்களின் தற்காலிக அரசியல் விரக்திக்காகவும் சுயநலத்திற்காகவும் உடனே கவிழ்த்துவிடலாம் என்று நினைப்பது திராவிடக் கட்சிகளின் முதிர்ச்சியற்ற அரசியலையே காட்டுகிறது.
தற்போதைய அரசியல் சூழலில், இன்றைக்கே எப்படியாவது சதித் திட்டங்களை அரங்கேற்றி இந்த மக்கள் ஆட்சியைத் தலைகீழாகக் கவிழ்த்துவிட்டு, நாளையே ஒரு புதிய பொதுத்தேர்தலைத் திணித்து, நாளை மறுநாளே மீண்டும் கோட்டைக்குச் சென்று அதிகாரப் பதவியில் உட்கார்ந்துவிடலாம் என்று திமுகவினர் போடும் கணக்குகள் அனைத்தும் வெறும் பகற்கனவாகவே முடியும் என்று அரசியல் வாசகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இந்திய அரசியல் சாசனமும், நாட்டின் சட்ட விதிகளும் ஒரு மாநில அரசை அவ்வளவு எளிதில் கலைப்பதற்கோ அல்லது கவிழ்ப்பதற்கோ எவருக்கும் எளிதான வழிகளை வழங்கவில்லை. மக்கள் கொடுத்த தீர்ப்பை மதித்து ஐந்து ஆண்டுகள் எதிர்க்கட்சி வரிசையில் அமர்ந்து கடமையாற்றுவதை விடுத்து, குறுக்கு வழியில் குறுநில மன்னர்களாக மாற நினைப்பது சாத்தியமில்லாத ஒன்று.
தேர்தல் களத்தில் மக்கள் தவெக தலைவருக்குத் தந்த இந்த மாபெரும் வெற்றியை, யாரோ ஒரு தனிநபர் அழுதார் என்பதற்காகவோ அல்லது தங்களின் தோல்வியை அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்பதற்காகவோ தவிடுபொடியாக்கிவிட முடியாது என்று நடுநிலையாளர்கள் வாதாடுகின்றனர். உதயநிதி அவர்கள் தேர்தல் தோல்வியின் அதிர்ச்சியிலும், தங்களின் கோட்டைகள் சரிந்த விரக்தியிலும் மேடைகளில் வருத்தப்பட்டு அழுதார் என்பதற்காக, தமிழ்நாட்டு மக்கள் அசைக்க முடியாத பேராதரவோடு தவெக-வுக்கு வழங்கிய இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வெற்றி இல்லாமல் போய்விடுமா அல்லது அதன் வீரியம் குறைந்துவிடுமா என்ற காரசாரமான கேள்விகள் எழுகின்றன. மக்களின் வாக்கு என்பது உணர்ச்சிவசப்பட்டு மாற்றக்கூடிய ஒன்றல்ல, அது ஒரு புதிய மாற்றத்திற்கான ஆழமான அஸ்திவாரம் என்பதை எதிர்க்கட்சிகள் உணர வேண்டும்.
அரசியல் என்பது ஏதோ வீடுகளில் சண்டை போடும் குழந்தைகள் விளையாட்டல்ல, அழுகின்ற பிள்ளைக்கு ஒரு பொம்மையை வாங்கிக் கொடுத்துச் சமாதானப்படுத்துவதைப் போல, தோற்றுவிட்டார்கள் என்ற பரிதாபத்திற்காக ஒட்டுமொத்த அரசு இயந்திரத்தையும், மக்கள் கொடுத்த அதிகாரத்தையும் தூக்கிக் கொடுத்துவிட்டுச் சமாதானம் செய்ய முடியாது. ஜனநாயகம் என்பது மக்களின் விருப்பத்தால் இயங்கும் ஒரு புனிதமான தளம்; அங்கு கண்ணீருக்கும், பழிவாங்கும் உணர்ச்சிகளுக்கும் இடமில்லை, மாறாக எண்களின் பலத்திற்கும் மக்களின் தீர்ப்பிற்குமே முதலிடம். தோற்றுவிட்ட அதிர்ச்சியில் இருந்து மீள முடியாமல் தொடர்ந்து அழுதுகொண்டே இருந்தால், ஆட்சிப் பொறுப்பை இவர்களிடம் ஒப்படைத்துவிடலாம் என்று நினைப்பது அரசியல் அறியாமையின் உச்சக்கட்டமாகும்.
சுமார் எழுபத்தைந்து ஆண்டு கால நீண்ட நெடிய அரசியல் வரலாறும், பல தலைமுறைகளைக் கண்ட பாரம்பரியமும் கொண்ட ஒரு பேரியக்கத்திற்கு, ஒரு தேர்தலின் வெற்றியை எப்படிக் கொண்டாட வேண்டும் மற்றும் தோல்வியை எவ்வாறு பக்குவமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற இந்த சின்ன மெச்சூரிட்டி கூட இல்லையா என்று பொதுமக்கள் தற்பொழுது கேள்வி எழுப்பத் தொடங்கியுள்ளனர். எத்தனையோ தேர்தல்களைச் சந்தித்து, பலமுறை ஆளுங்கட்சியாகவும் எதிர்க்கட்சியாகவும் இருந்த ஒரு கட்சி, புதிய தலைமுறையின் வரவால் ஏற்பட்ட தோல்வியைத் தாங்க முடியாமல் இப்படி சதித் திட்டங்களிலும், புலம்பல்களிலும் இறங்குவது அவர்களின் பழைமையான பெருமைகளையே சிதைப்பதாக உள்ளது. அரசியல் களம் எப்போதும் மாறக்கூடியது என்ற எதார்த்தத்தை அக் கட்சியின் தலைமை இன்னும் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று விமர்சிக்கப்படுகிறது.
சுருக்கமாகக் கூறின், மக்களின் பேராதரவோடு கம்பீரமாகச் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்துள்ள தற்போதைய தவெக அரசை, எதிர்க்கட்சிகளின் எத்தகைய சதிகளாலோ அல்லது கண்ணீர் நாடகங்களாலோ அசைக்க முடியாது என்பதே நிதர்சனமான உண்மை. அரசு தன் வசம் வைத்துள்ள எல்லையற்ற அதிகாரமும், சட்டத்தின் பாதுகாப்பும் இந்த அரணைக் காக்கும் வரை, குறுக்கு வழியில் ஆட்சியைப் பிடிக்க நினைப்பவர்களின் முயற்சிகள் அனைத்தும் தவிடுபொடியாகிப் போகும். காலத்தின் கட்டாயமாகத் தமிழ்நாட்டு மக்கள் தந்துள்ள இந்த புதிய மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, தங்களின் தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்ளாமல், தொடர்ந்து அரசை முடக்க நினைத்தால், அடுத்த தேர்தல் களத்தில் எதிர்க்கட்சிகளுக்கு இதைவிடப் பெரிய அரசியல் பாடம் காத்திருக்கிறது என்பதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை.