இன்றைய டிஜிட்டல் தொழில்நுட்ப யுகத்தில் அரசியல் கட்சிகளின் செயல்பாடுகளும், அவற்றின் மீதான பொதுமக்களின் விவாதங்களும் மிகக் குறுகிய காலத்திற்குள் மிகப்பெரிய மாற்றங்களைச் சந்தித்து வருகின்றன. ஒரு கட்சி ஆளுங்கட்சியாக இருக்கும் போது அதன் அதிகார பலத்தையும், நிர்வாகக் குறைபாடுகளையும் மக்கள் எவ்வாறு உன்னிப்பாகக் கவனித்து விமர்சிக்கிறார்களோ, அதே போன்று அக்கட்சி எதிர்க்கட்சியாக மாறும் போதும் அதன் தார்மீகப் பொறுப்புகளை மக்கள் தொடர்ந்து கேள்விக்குள்ளாக்கவே செய்கிறார்கள். தாங்கள் ஆட்சியில் இல்லாத போதும் பழைய அதே அரசியல் பாணியையும், விமர்சனங்களையும் மட்டுமே நம்பிக் கொண்டு காலம் தள்ளலாம் என்று நினைப்பது தற்போதைய சூழலில் முற்றிலும் சாத்தியமற்ற ஒன்றாக மாறிவிட்டது.
சமூக வலைதளங்களின் அசுர வளர்ச்சியால் சாதாரண குடிமகனும் இன்று ஒரு மிகச்சிறந்த அரசியல் விமர்சகராகவும், தகவல் களஞ்சியமாகவும் உருவெடுத்துள்ளான் என்பதை அரசியல் தலைவர்கள் முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கடந்த காலங்களைப் போல மேடைகளில் நல்லவர்கள் போலவும், உத்தமர்கள் போலவும் வேடமிட்டு மக்களை எளிதில் ஏமாற்றிவிட முடியாது என்ற யதார்த்தத்தை உணர்வது அவசியம். இன்று ஒரு புதிய அரசின் மீது ஏதேனும் ஒரு குற்றச்சாட்டை எதிர்க்கட்சியினர் முன்வைத்தால், உடனே அதே போன்ற அல்லது அதைவிடப் பெரிய ஆயிரம் தவறுகளை அவர்கள் ஆட்சியில் இருந்த போது எப்படிச் செய்தார்கள் என்பதற்கான ஆதாரங்களை மக்கள் சில நொடிகளில் இணையத்தில் பரப்பி விடுகிறார்கள்.
எதிர்க்கட்சி என்ற தார்மீக அந்தஸ்து என்பது வெறும் ஆளுங்கட்சியை கண்மூடித்தனமாக எதிர்ப்பதற்கும், புதிய அரசின் மீது தேவையற்ற வன்மத்தைக் கக்குவதற்கும் கொடுக்கப்பட்ட தளம் அல்ல. முந்தைய ஆட்சியில் தங்களால் செய்ய முடியாமல் போன தவறுகளை சுயபரிசோதனை செய்து கொண்டு, மக்கள் நலன் சார்ந்த விஷயங்களில் ஒரு ஆக்கபூர்வமான எதிர்க்கட்சியாகச் செயல்படுவதே ஒரு சிறந்த அரசியல் பண்பாகும். புதிய அரசின் திட்டங்களில் இருக்கும் நியாயமான குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டி, அதைச் சரி செய்வதற்கான ஆலோசனைகளை வழங்குவதை விடுத்து, எதற்கெடுத்தாலும் முட்டுக்கட்டை போட நினைப்பது மக்களின் அதிருப்தியை மேலும் அதிகரிக்கவே செய்யும்.
தற்போதைய அரசியல் விழிப்புணர்வின் உச்சக்கட்டத்தில், மக்கள் தங்களின் பிரதிநிதிகளிடம் இருந்து வெறும் அரசியல் சாடல்களை மட்டும் எதிர்பார்ப்பதில்லை, மாறாகப் பொறுப்புள்ள அரசியல் முதிர்ச்சியை விரும்புகிறார்கள். கடந்த காலத் தவறுகளுக்குப் பொறுப்பேற்காமல், தங்களை எப்போதுமே தூய்மையானவர்களாகக் காட்டிக் கொள்ள முற்படும் கட்சிகளை மக்கள் மிக எளிதாகக் கண்டறிந்து விடுகிறார்கள். ஒருவேளை இதே போன்ற எதிர்மறை அரசியல் அணுகுமுறையையே தொடர்ந்து கடைப்பிடித்தால், அடுத்த தேர்தலில் மீண்டும் ஒருமுறை எதிர்க்கட்சியாகக் கூட வர முடியாத அளவிற்கு மக்கள் தங்களைத் தண்டிப்பார்கள் என்பதை உணராததே பல கட்சிகளின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாக அமைகிறது.
ஜனநாயகத்தில் ஆளுங்கட்சிக்கு எந்த அளவிற்குப் பொறுப்புகள் இருக்கிறதோ, அதே அளவிற்கு அல்லது அதைவிட ஒரு படி மேலாகவே எதிர்க்கட்சிகளுக்கும் பொறுப்புகள் உள்ளன. நாட்டின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சிக்கும், மக்களின் வாழ்வாதார மேம்பாட்டிற்கும் துணை நிற்கும் வகையில் தங்களின் நாடாளுமன்ற அல்லது சட்டமன்றச் செயல்பாடுகளை அவர்கள் மாற்றி அமைக்க வேண்டும். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாகத் தமிழ்நாட்டின் சில அரசியல் இயக்கங்கள் கடந்த காலப் படிப்பினைகளில் இருந்து எதையும் கற்றுக் கொள்ளாமல், அதே பழைய பிடிவாதத்துடனும் வீணான காழ்ப்புணர்ச்சியுடனும் தங்களின் அரசியல் பயணத்தைத் தொடர்வது வேதனைக்குரிய விஷயமாகும்.
இறுதியாக, இன்றைய காலகட்டத்து வாக்காளர்கள் தங்களின் உரிமைகளிலும், விழிப்புணர்விலும் மிகவும் ஆழமான முதிர்ச்சியை அடைந்துள்ளனர் என்பதை ஆளுங்கட்சியும் எதிர்க்கட்சியும் ஒருசேரப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். தங்களை மாற்றிக் கொள்ள மறுக்கும் மற்றும் காலத்தின் கட்டாயத்திற்கு ஏற்பத் திருந்தாத எந்தவொரு அரசியல் ஜென்மத்தையும், இந்த டிஜிட்டல் உலகம் மிகக் கொடூரமாக நிராகரித்து, அவர்களை அரசியல் வரைபடத்திலிருந்தே காணாமல் போகச் செய்துவிடும். எனவே, வீண் வன்மங்களையும் தற்காலிக அரசியல் லாபங்களையும் கைவிட்டு, மக்களின் உண்மையான பிரச்சினைகளுக்காகக் குரல் கொடுக்கும் ஒரு ஆக்கபூர்வமான சக்தியாக மாறாத வரை எந்த ஒரு கட்சிக்கும் எதிர்காலம் என்பது கேள்விக்குறிதான்.